‘Toen ik net in de politiek zat, had je minister Schut van Volkshuisvesting. Die kwam vijf keer per jaar naar de Tweede Kamer. Geen dag meer. Zo’n man kreeg nog de tijd om het land te regeren’.

Altijd aangenaam VVD-nestor Hans Wiegel in de Haagse wandelgangen tegen te komen. Hij heeft net de prestigieuze Thorebeckelezing gehouden – tussen de portretten van koning Willem II, de Godin van de Vrede en de Oorlogsgod Mars in de vergaderzaal van de senaat. De toespraak ademde de geur van nostalgie naar de tijd dat Nederland nog een overzichtelijk en gedisciplineerd levend land was. Een land dat in alle rust werd geregeerd. Dat mist Wiegel nu. De Kamerleden maken zich belachelijk door voortdurend spoeddebatten aan te vragen en ministers voor elk wissewasje naar het Binnenhof te roepen, vindt hij.

De nestor heeft een punt. Want er zijn bewindslieden die nauwelijks meer aan regeren toekomen. Zo vertelde minister Ab Klink vorige week in VN dat hij zo’n vijf keer per week in de Tweede Kamer moet zijn. De ene keer gaat het over het rookverbod, de andere keer over de paddo’s of de healings voor HIV-patiënten. Kom dan nog maar eens toe aan werkbezoeken afleggen of overleg voeren met het maatschappelijk middenveld. Laat staan dat je nog tijd hebt om af en toe een goed boek te lezen.

Klink is nog niet eens de recordhouder. Dat is minister Gerda Verburg van Landbouw die elke week ladingen vragen moet beantwoorden van de PVV en de Dierenpartij (‘Weet u dat goudvissen zenuwachtig kunnen worden van een ronde kom?’). Ook Ernst Hirsch Ballin van Justitie is vaker in de Kamer dan erbuiten. Er loopt altijd wel een TBS-er en weg en dan moet daarover worden gediscussieerd.

Afgelopen woensdag was het in de Kamer hectischer dan ooit tevoren. GroenLinks had zo ongeveer het hele kabinet opgetrommeld voor een debat over de financiële crisis. Intussen moesten ook de begrotingen van Landbouw en Onderwijs nog worden afgehandeld. In een café vlak bij het Binnenhof zaten Ronald Plasterk en zijn staatssecretarissen Marja van Bijsterveldt en Sharon Dijksma uren lang te wachten tot ze aan de beurt waren. Ze hadden nog geluk. Toen Gerda Verburg haar opwachting moest maken, liep het al tegen twaalf uur ’s nachts. Op zo’n dag lijkt het Binnenhof wel een gekkenhuis. Geen wonder dat veteranen als Wiegel terug verlangen naar de tijd van minister Schut.