Zoals wel meer postmoderne verschijnselen (fitness, de antirook-lobby, health food) is uit Amerika onlangs ook het fenomeen online guerillacampagne overgewaaid.

NRC Handelsblad berichtte vorige week hoe bij GroenLinks een heel team van jonge social media-types de ganse dag berichtjes rondstuurt op internet om de discussie over GroenLinks positief te beïnvloeden, vaak zónder te vermelden dat ze spreken namens de partij.

De NOS deed inmiddels verslag vanuit de ‘social media warroom’ van D66, waar men eveneens probeert de meningsvorming op het web ongemerkt te sturen.

Minder toegankelijk voor de pers is het nieuwe media-team van de PvdA, dat misschien nog het meest effectief is, getuige de onverwachte opmars van Diederik Samsom in de peilingen. Onmiddellijk na het zogenaamde ‘Premiersdebat’ op RTL4, waar een meerderheid van de kijkers via het ‘tweede scherm’ Samsom als winnaar aanwees, kwam via Twitter de kritiek op gang dat het campagneteam van de PvdA de zaak had gemanipuleerd door op slinkse wijze zo veel mogelijk mensen op Diederik te laten stemmen. Zo kreeg de lijsttrekker een extra duwtje.

In de negentiende eeuw bestond het fenomeen ook al, in de vorm van de zogenaamde ‘clacque’: één of meer ingehuurde knechten van een toneelgezelschap die na de voorstelling luid begonnen te applaudisseren om het publiek enthousiast te maken. Hoe slecht de vertoning ook was geweest.

In het Nederland van 2012 worden zulke clacqueurs geknuffeld door de pers, omdat ze hip en leuk en jong zijn en van de social media.

In het Wilde Westen van Lucky Luke werden ze met pek en veren het dorp uitgegooid.