In de hoop zich van hun rivalen te onderscheiden schieten politici in verkiezingstijd al gauw in oude reflexen. Zo ook deze keer. Bij de PvdA hebben ze sinds het botte 'nee' van Mariëtte Hamer tegen de versoepeling van het ontslagrecht, de oud-linkse smaak weer te pakken. Nu de verkiezingen naderen doet zelfs Wouter Bos, tot voor kort nog bekend als sociaal-liberaal, opzichtig zijn best zich het arbeiderisme eigen te maken. Niet alleen zijn taalgebruik heeft hij aangepast ('de rijken mogen best wat meer belasting betalen') maar zelfs zijn accent.

Tijdens zijn speech op de avond van de gemeenteraadsverkiezingen was het goed te horen. 'De Partij van de Arrebeid is terug!', riep de partijleider opgetogen, nadat was gebleken dat de PvdA maar zes zetels was teruggezakt in plaats van de door Maurice de Hond voorspelde achttien. Zie het filmpje:

Als antwoord op de wat premature feestvreugde bij de sociaal-democraten kozen de socialisten van de SP prompt een échte arbeidersjongen tot fractievoorzitter, na het vertrek van de breekbare academica Agnes Kant. Op de radio was het verschil tussen de goedgemutste Brabander Emile Roemer en zijn voorganger Jan Marijnissen nauwelijks te horen.

Intussen kondigde een jubelende Femke Halsema voor de zoveelste keer een 'linkse lente' aan, zij het nu met meer reden: voor het eerst tijdens haar leiderschap heeft GroenLinks een keer echt gewonnen: vijftig zetels bij de gemeenteraadsverkiezingen. Mark Rutte op zijn beurt gedraagt zich dezer dagen éxtra joviaal, zoals de liberalen dat graag zien van hun leider. Goedgemutst, biertje in de hand, een klap op de schouder voor iedereen, want straks kan de VVD eindelijk weer gaan regeren.

En het CDA? De christen-democraten zijn zo in verwarring dat daar zelfs de oude reflexen niet meer lijken te werken. De geijkte verkiezingspraatjes over 'betrouwbaarheid' en 'degelijkheid', voorheen meestal een groot succes, komen er maar aarzelend uit. Jan Peter Balkenende had zich nog geen dag kandidaat gesteld als lijsttrekker of de partijbaronnen begonnen al te morren. In het land is zijn populariteit inmiddels tot een dieptepunt gedaald. De CDA-strategen zitten met een groot probleem: wie zit er nog te wachten op een verkiezingscampagne over 'normen en waarden' met een lijsttrekker die net het zoveelste kabinet uit zijn handen heeft laten vallen? Weg zijn de oude reflexen. Maar wat komt ervoor in de plaats?