Afgelopen dinsdagnacht was ik in de Melkweg in Amsterdam. Vanwege de Amerikaanse presidentsverkiezingen had campagnebureau BKB een feestje georganiseerd. Een heel leuk feestje. Er waren discussies, er speelden bandjes en er waren mooie vrouwen met buttons van Obama. De sfeer was uitstekend, want het ging al snel de goede kant op met Barack Obama.

En toen gebeurde er iets surrealistisch. Om een uur of vier ’s nachts greep gastheer Lennart Booij de microfoon. ‘De Melkweg,’ riep hij, ‘verklaart Barack Obama tot winnaar van de Amerikaanse verkiezingen!’ Ineens was er champagne. Het nummer Beautiful Day van U2 werd ingezet. Op het podium viel iedereen elkaar in de armen: Booij, zijn kompaan Erik van Bruggen, spindoctor Kay van de Linde en beroepslawaaipapegaai Prem Radhakishun.

Acht jaar geleden was ik ook bij BKB op de avond van de Amerikaanse verkiezingen. Er was een bescheiden feestje op hun kantoor aan de Prinsengracht in Amsterdam, met een aantal televisies en een bad vol koud bier. George W. Bush won.

Vier jaar later was er weer een feestje. In de Melkweg dit keer. De sfeer was een beetje onwezenlijk, want Theo van Gogh was die ochtend vermoord. George W. Bush won opnieuw.

En nu, eindelijk, een Democraat. En wat voor een! Een zwarte man die hoop en verandering predikt, geweldige speeches geeft, het klimaatprobleem wil aanpakken en straks ongetwijfeld de poorten sluit van Guantanamo Bay. Net als Booij, van Bruggen, Kay en Prem was ook ik dinsdagnacht geroerd.

Maar door hun uitbundige feestje leek het alsof zij zelf zojuist de verkiezingen hadden gewonnen. Alsof zij het team van strategen vormden dat Obama hoogstpersoonlijk aan deze meesterlijke overwinning had geholpen. Na de nederlaag van de PvdA in 2006 (Van Bruggen zat in het campagneteam) en het slinkende fortuin van Rita (Kays voornaamste bezigheid) eindelijk een zege!

Succes kent vele vaders. En soms zitten die vaders op hele onverwachte plekken.

Thijs Niemantsverdriet