De politiek moet niet meer op de stoel van de onderwijzer gaan zitten, zegt de commissie-Dijsselbloem. Aan Haagse tekentafelplannen is geen behoefte meer.

Daarmee hebben sociaal-democratische bewindslieden als Wallage en Netelenbos in het verleden te veel schade berokkend.

Denk aan de basisvorming die niet van de grond kwam, de tweede fase die op chaos uitliep en het nieuwe leren dat de scholieren dom hield. In het onderwijs moet voortaan weer de nadruk op taal en rekenen worden gelegd en niet op cursussen maatschappelijke bewustwording, seksuele voorlichting en anti-discriminatie. De onderwijswereld juicht toe dat de politiek een stap terug zet. En zoals het spreekwoord al zegt: bescheidenheid siert de mens.

Toch kun je je afvragen waar die terughoudendheid toe moet leiden. Moet de politiek ook niet meer op de stoel van de verpleegsters willen gaan zitten, van de ambtenaren en van de werkgevers? Dan blijft er voor de parlementariërs bitter weinig over. In het onderwijs is zo veel misgegaan dat je met recht kunt zeggen dat de politici een toontje lager moeten zingen. Maar geldt dat over de hele linie? Zijn toekomstvisies voortaan verboden? Blijft er alleen nog pragmatisme over? Raar.

In Frankrijk zijn ze trots op een president (Sarkozy) die afscheid neemt van de lethargie en stelselhervormingen wil doorvoeren. In Amerika predikt Barack Obama ‘change’. De kiezers dwepen met een Messiasfiguur die hen een betere wereld in het vooruitzicht stelt. Gedegen rapport, ‘Tijd voor onderwijs’, maar is het niet een beetje vroeg om alle idealen af te zweren?