Kort na het verschijnen van ons boek ‘Het land van haat en nijd’ werden Margalith Kleijwegt en ik uitgenodigd deel te nemen aan een politiek café van de PvdA-afdeling Amsterdam-Westerpark. Het ging over de multiculturele samenleving. Achter de tafel zaten verder onder meer radicaliseringsdeskundige Jean Tillie en Ahmed Marcouch, net benoemd tot burgemeester van probleemwijk Slotervaart.

Ik wist niet wat ik die avond meemaakte. Eerst werd Marcouch aangevallen door een fanatieke Egyptische jongeman die hem verweet dat hij een kruistocht tegen de islam voerde. Vervolgens kreeg hij een feministische vrouw in tuinbroek dwars over zich heen. Die verweet Marcouch juist dat hij te veel begrip had voor fundamentalistische moslims.

Het achterste deel van de zaal was gereserveerd voor oudere partijgenoten in hun rolstoel. Hun klacht luidde dat de PvdA uitsluitend belangstelling had voor migranten en niet voor hen. Beschikte de partij maar over iemand als Wilders, riep een oudere man vertoornd uit. Die zei tenminste waar het op stond! Na die avond in de Spaarndammerbuurt had ik kunnen weten dat Marcouch het zwaar voor zijn kiezen zou krijgen.

Deze week beslisten de leden van de gefuseerde afdeling Nieuw-West tijdens hun bijeenkomst in het Nova College dat Marcouch te uitgesproken standpunten heeft om lijsttrekker te worden. Ze geven de voorkeur aan de meer diplomatiek ingestelde Achmed Baadoud. Wat een gemiste kans! Ik geloof onmiddellijk dat Marcouch een autoritaire mannetjesputter is die veel weerstand oproept. Maar het moet ook gezegd dat hij in Slotervaart doorbraken heeft weten te forceren waartoe niemand vóór hem bij machte was.

Voorganger Henk Goettsch kneep maar al te graag een oogje dicht als jongeren weer eens amok maakten op het August Allebéplein. Toen Theo van Gogh werd vermoord door de in Slotervaart opgegroeide Mohammed B., was de reactie van het oude deelraadsbestuur: hij had net zo goed uit Osdorp of Geuzenveld kunnen komen, kijk ons hier niet op aan! Marcouch brak met die struisvogelmentaliteit. Als jongeren moeilijk deden, kregen ze hem op bezoek. En anders hun ouders wel. Resultaat: de criminaliteit en overlast in Slotervaart zijn aantoonbaar gedaald.

Baadoud is vast een sympathieke man. Maar uitlatingen als ‘we moeten niet steeds over problemen praten’ en ‘met al die aandacht voor criminele jongeren schrik je de werkgevers af’ doen het ergste vermoeden. Gaat de PvdA in de westelijke tuinsteden terug naar de tijd dat bestuurders het liefst hun kop in het zand staken?

Max van Weezel