Ademloos aan het lezen in de biografie van Joseph Luns die deze week werd gepubliceerd. Niet vanwege de grondige passages over de Atlantische gedachte, de Europese samenwerking, de ruzies met de Indonesische president Soekarno over de toekomst van de Papoea’s en de Kabeljauwoorlog tussen Groot-Brittannië en Ijsland. Nee, echt genoten heb ik van het dagboekje dat Luns (minister van Buitenlandse Zaken van 1952 tot maar liefst 1971) bijhield.

Daarin noteerde hij nauwgezet met wie hij waar dineerde, wat er werd gegeten en welke wijn erbij werd geschonken. Dat gaat zo: ‘Lunch met mijn Indonesische ambtgenoot Anak Agung in restaurant Au Cocq à la Broche in Chene-Bourg. Voortreffelijke cambertin gedronken.’

Voorbeeld 2: ‘Met staatssecretaris Van der Beugel gegeten in bistro Josephine in het Quartier Latin. Samen vijf flessen Bourgogne.’

Ook niet gering: ‘Ondanks het katergevoel zorgden de paté, het haantje, de banane flambee en twee heel goede flessen wijn voor een uitstekende stemming aan tafel.’

Luns maakte er bepaald geen geheim van dat hij zich pas in zijn element voelde tijdens ontvangsten op het Palazzo di Campidoglio in Rome, vergaderingen in de Salle de l’Horloge aan de Quay d’Orsay en soirees op Kasteel Oud Wassenaar. Als secretaris-generaal van de NAVO (van 1971 tot 1984) had hij kritiek op de Amerikaanse president Jimmy Carter. Niet alleen vanwege diens slappe houding tegenover de Russen maar vooral omdat de president een voor hem gereserveerde kamer in het vijfsterrenhotel Claridge’s in Londen liet afzeggen. De president vond dat hotel aan Brook Street in Mayfair te deftig. Onbegrijpelijk, vond Luns dat.

De biografie, die de Leidse historicus Albert Kersten over hem schreef, laat zich lezen als een toeristengids langs te vroeg verdwenen Haagse landmarks als het hotel Les Pays Bas en het exquise restaurant Royal aan het Lange Voorhout.

Luns wilde kennelijk bewijzen dat een druk bestaan als bewindsman best te combineren valt met het gezonde streven om van het leven te genieten. En terecht. Hij hield het op Buitenlandse Zaken wél negentien jaar vol.

In onze tijd sneuvelen kabinetten waarvan de helft van de ministers alleen Spa drinkt en vegetarisch eet, al binnen drie seizoenen.