Bijna alle kranten openden ermee deze week: Haagse taboes zijn ineens weer bespreekbaar. Balkenende praat over ‘onorthodoxe maatregelen’, Bos over ‘het ondenkbare’. Het is crisis, en de heilige huisjes vallen razendsnel om. Verhoging van de AOW-leeftijd? Misschien. Afschaffen van de aanrechtsubsidie? Zou kunnen. Beperking van de hypotheekrenteaftrek? Ook dat wellicht.

Het klinkt spannend: Beetsterzwaag gereduceerd tot een waardeloos vodje. Maar is het wel zo? Precies een jaar geleden markeerde Vrij Nederland de eerste verjaardag van Balkenende-IV met een verhaal over de 10 grootste Haagse taboes. ‘Nog nooit,’ schreven we, ‘mocht er over zoveel niet gesproken worden in de Treveszaal.’

Een jaar later loopt Haagse Streken die taboes graag opnieuw met u door. Nummer één is inderdaad gesneuveld: het Irak-onderzoek. Nummer twee ook: de topinkomens. Twee andere taboes zijn weer voorzichtig bespreekbaar: de AOW de hypotheekrenteaftrek.

Maar de rest staat nog fier overeind. Leest u maar mee:
- de gekozen burgemeester: verder weg dan ooit (net als iedere vorm van bestuurlijke vernieuwing)
- artikel 23, ofwel de vrijheid van onderwijs: onomstreden
- selectie aan de poort aan de universiteit: oorverdovende stilte
- de macht van de boerenlobby: onbespreekbaar
- flexibilisering van het ontslagrecht: sinds afgelopen najaar definitief van tafel
- de politieke macht van het koningshuis: geen issue

Zes van de tien taboes staan dus nog overeind. Eigenlijk zesenhalf van de tien, want bij de hypotheekrenteaftrek hoort ook de liberalisering van de huurmarkt en daar heb ik nog niemand over gehoord. En dan tellen we het heiligste Haagse huisje nog niet eens mee: de 0,8% BNP voor ontwikkelingssamenwerking.

Zo snel komen we dus niet van onze taboes af.

Thijs Niemantsverdriet