Samsom treedt op in een multicultureel NTR-programma. De achterban trekt ervoor naar Bos en Lommer.

PvdA-lijsttrekker Diederik Samsom was te gast bij De Halve Maan, een multicultureel middagprogramma van de NTR dat live werd uitgezonden. Ik weet niet wat de man slikt, maar hij kwam bijzonder vitaal binnen stuiteren. Achter hem, een map met papieren onder haar arm, zijn persoonlijk voorlichter Saar van Bueren, ook al helemaal opgekikkerd na complimenten voor Diederik in de pers.

De presentatoren van dienst – Aad van den Heuvel en Naeeda Aurangzeb – werden hartelijk begroet. Aad kreeg een klap op de schouder, Naeeda een hand. De tribunes van podium Mozaïek in de Amsterdamse wijk Bos en Lommer kleurden rood van de PvdA-vrijwilligers in hun ‘Diederik-shirts’.

Gevraagd naar het ‘waarom’ zei vrijwilliger Stijn Haanschoten dat hij ‘de leider’ graag een hart onder de riem wilde steken omdat deze naar zijn mening goed bezig was. ‘Ik zie hem graag in debat.’

Rik Winsemius – ‘teamleider vrijwilligersmanagement’ op het PvdA-hoofdkantoor – sprak van ‘een kantelend momentum’. Een paar weken eerder troffen we hem op een partijbijeenkomst in Rotterdam waar hij vrijwilligers moed insprak. Dat was niet meer nodig. Het zoemde ’s morgens al vroeg op het partijkantoor dat Diederik in de buurt optrad. Er vormde zich een spontaan fietslint van vrijwilligers in rode T-shirts die vanuit het partijkantoor in de grachtengordel naar Bos en Lommer trokken. Hij kon zich voorstellen dat het in andere delen van het land ook zo ging.
De bril van Rik besloeg ervan.

‘Diederik is ijzersterk in het debat. We komen eraan!’
Op de vraag of hij Diederik op het partijkantoor wel eens complimenteerde met zijn campagne, antwoordde Rik: ‘Echt inhoudelijk spar ik niet met hem, daarvoor zijn andere mensen.’ Maar als hij de leider in het voorbijgaan trof liet hij wel zijn waardering blijken. ‘Dan zeg ik bijvoorbeeld “Goed gedaan” of ik steek mijn duim omhoog.’
‘En wat zegt Diederik dan?’
Rik: ‘Gewoon, “hoi” of “hallo”. Hij is altijd vriendelijk.’
Daarna: ‘Hij staat er niet te lang bij stil. Hij is altijd met de toekomst bezig.’

Geen panklare recepten
In het bloedhete zaaltje begon Diederik aan iets wat een prettig gesprek zou worden. Aad en Naeeda ontpopten zich als interviewers van het aangename soort en luisterden aandachtig. Diederik draaide zijn vertrouwde praatje af over ‘eerlijk delen’, ‘geen instant oplossingen’, ‘bruggen slaan’ en ‘investeren in de toekomst’. Hij droeg, zoals altijd als er televisiecamera’s zijn, een zwart pak, dit keer gecombineerd met een paarse stropdas.

De programmamakers confronteerden hem met een onderzoek waaruit bleek dat de PvdA onder mensen met ‘een diverse achtergrond’ de tweede partij was. De SP was met negenendertig procent het grootst, de PvdA haalde drieëndertig procent van de stemmen. Diederik las het staatje aandachtig en wees op de VVD, met nul procent de kleinste partij. Hij concludeerde dat Turkse ondernemers hun lesje inmiddels geleerd hadden. Na afloop van de opnames banjerde de uit Oeganda afkomstige Andrew Makkinga met een microfoon tussen het publiek.
‘Hoi!,’ zei een Marokkaanse jongen, ‘mijn naam is Kaleb.’
Diederik: ‘Hoi!’
Kaleb: ‘Zeg eens in een minuut waarom ik op jou moet stemmen.’
Ja, daar was Diederik al een uur mee bezig.
‘Er zijn geen panklare recepten voor de crisis. We hebben nu een partij nodig die bereid is om te investeren in de toekomst. Zo’n partij is de PvdA.’
Het kon dus ook in tien seconden.

Ons koloniaal verleden
Een jongen met een petje wilde weten of Diederik hem aan een baan kon helpen. Diederik informeerde naar zijn opleiding en stelde voor om er nog een paar jaar onderwijs aan vast te knopen. De jongen was not amused.
‘Krijgen we die, daar heb ik dus niets aan.’
Maar Diederik vond het toch echt het beste.
‘De PvdA wil investeren in onderwijs.’

Andrew huppelde met de microfoon naar een Indische jongen die al de hele tijd op zijn stoel zat te wippen. Hij zei dat Indische Nederlanders en Molukkers zich vaak weggezet voelden door de Nederlanders. Hij vroeg zich af hoe Diederik naar ons koloniaal verleden keek.
Diederik was op 15 augustus naar de herdenking van de Japanse capitulatie geweest.
‘Ik heb daar toen stil gestaan bij de ongelooflijk kille en trieste ontvangst die we deze mensen hebben gegeven toen ze naar Nederland kwamen. Ik schaam me daarvoor. Excuses zijn niet genoeg. Er zijn meer groepen die we zo behandeld hebben. We moeten bruggen slaan en samen bouwen aan een nieuw Nederland.’
Voor dit antwoord werd geklapt.
Presentatrice Naeeda concludeerde terecht dat het warm was in het zaaltje en ze sprak de hoop uit dat het mooi weer bleef.
Aad van den Heuvel: ‘Het gaat regenen.’

Na afloop poseerde Diederik met groepjes Marokkaanse jongeren die met hem op de foto wilden. Zijn persoonlijk voorlichter Saar van Bueren concludeerde dat ‘het lekker liep allemaal’.
Ze moesten door naar ‘een geheime bijeenkomst’ en daarna gingen ze zich voorbereiden op het eerste grote debat met Wilders en Roemer. Waar nodig voorzag ze Diederik van goede raad – ‘Ik heb heus wel wat in de melk te brokkelen’ – en dan luisterde hij aandachtig. ‘Hij wil juist horen wat hij fout doet.’
Als ik wilde mocht ik Diederik ook nog wel wat vragen.
Jaaa, dat wilde ik.
Een paar minuten later keek ik in het blije hoofd van de lijsttrekker.
Er kwam niets beters op dan ‘Hoe gaat het?’, ‘Ben je tevreden?’ en ‘Heb je er nog steeds zin in?’ De voorspelbare antwoorden: ‘Het gaat lekker’, ‘Ik heb het idee dat ik er goed inzit,’ en ‘Ik verheug me op de debatten. Daag.’