Er is sprake van een heuse babyboom in de Tweede Kamer. Bij het begin van het nieuwe seizoen, afgelopen dinsdag, werd bekend dat zowel Marianne Thieme (Partij voor de Dieren) als Sabine Uitslag (CDA) in blijde verwachting is. Het nieuws over Uitslag, de blonde rockchick uit het oosten des lands, stond zelfs prominent in De Telegraaf. Eerder dit jaar kreeg ook Sadet Karabulut (SP) een kind en beviel Mariko Peters (GroenLinks) van een tweeling. En afgelopen zomer brachten zowel Nebahat Albayrak als Mei Li Vos van de PvdA een dochter ter wereld.

Wat zegt deze vruchtbaarheidsexplosie over de Tweede Kamer?

Om te beginnen dat onze volksvertegenwoordiging – al het gesomber ten spijt – een steeds betere afspiegeling begint te worden van de Nederlandse samenleving. Pakweg tien jaar geleden waren al deze baby’s nog volstrekt ondenkbaar geweest. De Tweede Kamer werd nog voornamelijk bevolkt oudere grijze mannen wier kinderen, als ze die al hadden, reeds op de universiteit zaten. Maar het aantal vrouwen in de Tweede Kamer is de laatste twee decennia flink gestegen: op dit moment zijn het er 61, terwijl dat getal twintig jaar geleden nog rond de 40 schommelde.

Tegelijkertijd laat de Haagse kinderlawine óók zien dat het parlement het volk helemaal niet weerspiegelt. Al die politieke moeders zijn namelijk behoorlijk oud. Uitslag is 38, Thieme 39. Vos is al 41, Peters 42 en Albayrak zelfs 43. Dat is een flink stuk ouder dan de gemiddelde Nederlandse vrouw, die op haar dertigste haar eerste kind krijgt (en ook ouder dan de hoogopgeleide Nederlandse vrouw, die is gemiddeld 34).

Is dit een extreme uiting van de neiging – aanwezig bij veel carrierevrouwen - om het moederschap zo lang mogelijk uit te stellen? Of is er nog iets anders aan de hand? Ik denk het laatste. Mijn these luidt namelijk dat vrouwen nergens hun gezinsplanning zó laten afhangen van toevallige gebeurtenissen als in politiek Den Haag.

Neem de twee PvdA-dames. Zowel Mei Li Vos als Nebahat Albayrak hebben hun moederschap te danken aan de val van het kabinet-Balkenende, in februari 2010. Albayrak was een drukbezette (en single) staatssecretaris van Justitie van tweeenveertig jaar oud. In interviews had ze laten doorschemeren de kinderwens inmiddels te hebben laten varen: dat was dan maar de prijs die ze moest betalen voor haa succesvolle politieke carriere. Toen viel het kabinet. Albayrak raakte van de ene op de andere dag haar baan kwijt en had ineens zeeen van tijd. Op een feestje ontmoette ze haar nieuwe liefde. En nu is ze dus moeder.

Mei Li Vos was wel al aan de man in februari 2010 – in haar tweets en blogs figureerde regelmatig een persoon die werd aangeduid als ‘mijn vriend’. Na 9 juni werd Vos niet herkozen in de Tweede Kamer. De onderhandelingen over paars-plus klapten, er kwam een rechts kabinet, en Vos – zo vertelde ze dit voorjaar aan Vrij Nederland – werd op vakantie in Dubrovnik zo boos dat ze ruzie maakte met haar vriend en niet veel later zwanger was.

Waren Albayrak jr. en de kleine Vos er gekomen als Balkenende-IV de rit netjes had uitgezeten? Ik denk het niet.

De enige politica die zich in haar gezinsvorming niets lijkt aan te trekken van de cadans van het Binnenhof is CDA’er Mirjam Sterk. In juni 2010, drie weken na de Tweede Kamerverkiezingen, beviel ze van haar derde kind. Een paar maanden later was Sterk vice-fractievoorzitter, en inmiddels wordt er gefluisterd dat ze wel eens de volgende lijsttrekker van het CDA zou kunnen worden.

Is dat een power woman, of niet?