Er staat een interessant artikel in de New York Times over Tareq en Michaele Salahi, de twee wijnboeren uit Virginia die twee weken geleden de ultieme party crash pleegden: ze wisten zonder uitnodiging binnen te dringen op een staatsbanket in het Witte Huis ter ere van de Indiase premier.

Volgens de Times zetten de Salahi’s met hun actie niet alleen de bewaking van het Witte Huis voor gek, maar lapten ze ook een vrachtlading aan protocollen aan hun laars. Want Washington is een bijzonder conservatieve stad, met een hoop decorum en talloze ongeschreven regels. Zo worden gezagsdragers door hun omgeving uitermate formeel aangesproken:

“When I worked for Al Gore, I didn’t call him ‘Al’ or even ‘Mr. Gore,’ ” says Chris Lehane, a former spokesman for the ex-vice president. “He was Mr. Vice President. Even now I call him Mr. Vice President.”

Hoe zit dat bij ons in Den Haag? Het contrast kan haast niet groter zijn. Op het Binnenhof is de laatste tijd een cultuur ontstaan van volstrekte informaliteit. Vijftien jaar geleden zou niemand het in zijn hoofd hebben gehaald om VVD-leider Bolkestein aan te spreken met ‘Frits’. Of CDA-premier Lubbers met ‘Ruud’. Maar tegenwoordig is vrijwel iedereen op ‘first name base’. Voor sommige politici, met name vrouwelijke, volstaat tegenwoordig de voornaam: Guusje, Geert, Femke. Zelfs de grand old lady van de Nederlandse politiek, mevrouw Kroes uit Brussel, wordt tegenwoordig aangeduid als Neelie.

De bewindslieden doen er zelf gretig aan mee. Toen mijn collega Thijs Broer en ik vorige week een interview met Wouter Bos hadden (deze week in het Kerstnummer), sprak de minister van Financiën consequent over “Jan Peter”, “Ernst” en “Jan-Kees”. Volgens mij is de enige persoon die in Den Haag onderhand nog met ‘U’ wordt aangesproken, de Koningin. Serieus. Misschien ook Herman Tjeenk Willink nog, de deftige vice-president van de Raad van State.

Leuk hoor, zo’n informele sfeer. En ik doe er zelf gretig aan mee. Maar het heeft ook iets pedants. Bovendien is al dat ge-jou en ge-jij symptomatisch voor een serieus probleem: het gebrek aan gezag van Nederlandse politici. Gezagsdragers willen tegenwoordig graag dicht bij de burgers staan, en dan is het fijn als iedereen ze gewoon bij de voornaam noemt. Maar willen burgers wel geregeerd worden door Femke, Geert of Wouter? Volgens mij niet.

Uiteindelijk hebben mensen het liefst een politicus die een beetje van ze afstaat. Die ze zelfs een beetje vrees inboezemt. Neem Alexander Pechtold. Heeft iemand het wel eens over ‘Alexander’? Naar mijn weten niet. Maar hij won vorige week wel alle Politicus van het Jaar-prijzen – voor Femke, Geert, Wouter en de rest.

Misschien wordt het weer eens tijd voor wat decorum in Den Haag.