Goed, misschien was het niet zo handig van Kay van de Linde om een zaal vol studenten te vertellen dat het politieke programma van Trots op Nederland ‘gebakken lucht’ is, en dat zijn baas Rita Verdonk ‘geen inhoud en geen echte standpunten’ heeft. Zeker niet als die woorden vervolgens te zien en te horen zijn op GeenStijl (dat er in de betreffende post overigens niet in slaagt de naam van hun slachtoffer correct te spellen).

Maar wie de man een beetje volgt, weet dat hij dit soort dingen wel vaker in het openbaar zegt. Op televisie bijvoorbeeld. In oktober ging verslaggever Max Westerman met Van de Linde mee naar een van Rita’s town hall meetings. En wat zei de spindoctor op de achterbank van de auto, terugblikkend op zijn avonturen met Pim Fortuyn een half decennium geleden? ‘Fortuyn was van een heel ander niveau. Hij had hele duidelijke standpunten, die Rita niet heeft.’ Gewoon te bekijken op uitzendinggemist.nl.

Zelf zag ik Van der Linde een maand geleden aan het werk op de Universiteit Utrecht. Het was de dag voor de presidentsverkiezingen in Amerika, en hij hield een verhaal over ‘campagnevoeren op z’n Amerikaans’. ‘De inhoud is ondergeschikt,’ herhaalde hij tot vier keer toe. Aan het eind van het college zei hij: ‘Campagnevoeren heeft niets met politiek te maken. Het is gewoon het verkopen van een product. En in dit geval is dat een persoon.’ Die kun je in je zak steken, Rita!

Nee, Van de Linde’s openhartigheid zal niet de oorzaak zijn van zijn breuk met Verdonk. Waar is het dan misgegaan met hem? Het antwoord geeft hij eigenlijk zelf, in het persbericht over zijn vertrek. Hij houdt ermee op, schrijft hij, ‘zodat de aandacht weer gericht kan worden op Trots op Nederland, en niet Kay van de Linde.’

Dát is het probleem van Kay van de Linde. Een goede spindoctor, of pr-adviseur, of campagnestrateeg, of hoe het ook mag heten wat hij doet – die blijft op de achtergrond. Die is niet bekend bij het grote publiek. Die zorgt dat alle aandacht naar zijn baas gaat, en net naar hemzelf.

Maar bij Kay van de Linde is dat niet zo. Hij vindt het veel te leuk om zelf aan te schuiven bij Pauw en Witteman. Op die manier word je zelf net zo bekend als je politieke baas. En dan wegen enkele achteloos uitgesproken woorden ineens een stuk zwaarder.

Thijs Niemantsverdriet