Wat dit allemaal te maken heeft met de Haagse politiek? Heel veel. De drijvende kracht achter de gentrification van ADO is namelijk Marco Esser, lid van de raad van commissarissen en verantwoordelijk voor de contacten met de supporters.

En Esser kennen we nog van het Binnenhof. Als adviseur van Wouter Bos in de tijd dat de PvdA oppositie voerde tegen Balkenende-II. Maar vooral: als campagneleider bij de Tweede Kamerverkiezingen van november 2006. Die liepen niet zo goed af voor Bos en de zijnen. Het was het einde van Essers carrière als spindoctor. Gefrustreerd en opgebrand keerde hij de PvdA de rug toe.

Maar nu voert Esser, geboren Hagenees, triomfen bij ADO. In het artikel legt hij uit hoe hij te werk gaat. Hij luistert naar iedere supporter die hem mailt of belt. Hij volgt de meeste thuiswedstrijden vanaf de Aad Mansveldtribune, tussen de harde supporterskern. En hij heeft ervoor gezorgd dat de ADO-fans tóch mogen staan tijdens de wedstrijd, ondanks een verbod van de KNVB.

Klinkt als een fraai staaltje communicatie van Esser. Maar waarom lukte hem dat niet bij de PvdA? Als je het Haagse supporterstuig weet te paciferen, dan moet dat toch ook overweg kunnen met keurige sociaal-democraten?

De werkelijkheid is helaas anders. Tijdens de campagne van 2006 was de sfeer binnen de PvdA gedaald tot beneden het vriespunt, zo bleek uit een reconstructie die ik twee jaar geleden schreef voor VN. Niemand communiceerde met elkaar, iedereen zaagde aan elkaars stoelpoten. En de sfeer is er in de afgelopen drie jaar niet beter op geworden, zo bleek in juni tijdens de rampzalig verlopen Europese verkiezingen.

Misschien kunnen ze Marco Esser straks, als zijn mission bij ADO accomplished is, een tweede kans geven bij de PvdA?