CDA-Kamerlid Joop Atsma is de onbetwiste koning van het Plannetjes Lanceren Die De Aandacht Trekken. De Volkskrant bedacht zelfs een uitdrukking voor deze specialiteit: ‘een Atsma’tje doen’. Afgelopen week, tijdens een symposiumpje in het Haagse Nieuwspoort over de relatie tussen pers en politiek, vertelde Atsma uitvoerig hoe zijn klapper van afgelopen zomer tot stand kwam.

Atsma stond met zijn vrouw op de camping, in het Limburgse Sibbe. Er belde een verslaggever van het programma Editie NL. ‘Heeft u misschien nog een nieuwtje, meneer Atsma?’ vroeg hij. ‘We kunnen wel iets gebruiken.’
‘Nou,’ antwoordde Atsma, ‘ik zit op de camping. Maar als je over een uurtje terugbelt, heb ik wel iets voor je.’
Atsma hing op en keek om zich heen. Het was kloteweer in Sibbe. Van alle tenten droop het regenwater. ‘Wat zal ik nou eens voorstellen?’ vroeg hij aan zijn vrouw. En ineens had hij een idee.
‘Ik wil wel een voorstel lanceren voor het subsidiëren van regentonnen, vertelde hij de verslaggever een uurtje later. ‘Lijkt me een uitstekend idee in deze tijden van opwarming van de aarde.’
‘Prachtig!’ antwoordde de verslaggever. ‘We komen er meteen aan met een ploeg.’
‘Maar ik heb alleen een korte broek bij me. Is dat geen probleem?’
‘Welnee. Een shot vanaf uw middel is ook goed.’
Nog dezelfde avond was Joop Atsma bij Editie NL. Staande naast een regenton hield hij een krachtig pleidooi voor zijn zojuist geconcipieerde subsidie.

Een prachtig Atsma’tje. En Joop vertelde het op de bekende droogkomische manier, versterkt door zijn Friese tongval. Er was alleen iets geks, vond ik. Het verhaal diende ter illustratie van de almaar kleffer wordende relatie tussen pers en politici. Van de hijgerige, hyperige cultuur in Den Haag die trivialiteiten tot groot nieuws promoveert. Die cultuur, zei Atsma, zint hem niet.

Maar dan had hij toch gewoon nee kunnen zeggen?

Thijs Niemantsverdriet