Op deze plek heb ik al eens eerder mijn verwondering uitgesproken over de verbale behendigheid van minister Eberhard van der Laan. Gisteren, tijdens het vragenuurtje, gaf hij weer een mooi staaltje eberhardiaanse debattechniek ten beste.

De Tweede Kamer was woedend over Willem van Leeuwen, de oud-voorzitter van woningkoepel Aedes. Die houdt het binnenkort voor gezien, en regelde voor zichzelf een riante vertrekbonus van meer dan een miljoen euro. Schandalig, vond vrijwel de gehele Kamer. Ook Van der Laan was duidelijk not amused, maar hij kon de woningbouwman niet met één pennenstreek van zijn douceurtje afhouden. Dus pacificeerde hij de Kamer op een andere manier: met een behendige combi van meegeven, masseren en terugslaan. Drie voorbeelden.

Voorbeeld 1. Rita Verdonk merkt op dat het weer ‘allemaal hypocriete PvdA’ers’ zijn die elkaar de hand boven het hoofd houden. Van der Laan antwoordt: ‘Het is begrijpelijk dat de geachte afgevaardigde Verdonk dit mij nog eens stevig inwrijft.’

Voorbeeld 2. Tegen VVD-Kamerlid Brigitte van der Burg zegt Van der Laan: ‘Wat ik nu ga zeggen komt heel dicht bij wat mevrouw Van der Burg van me wil horen.’

Voorbeeld 3. Ineke van Gent (GroenLinks) stelt voor dat de minister de vertrekpremie aanstaande donderdag op de afscheidsreceptie van Van Leeuwen aan de kaak stelt. Van der Laan zegt: ‘Als ik er donderdag doorheen kom, kan ik in ieder geval mezelf een compliment geven, want van mevrouw Van Gent ga ik dat zeker niet krijgen.’

Van der Laan opereert telkens volgens het zelfde stramien: hij geeft een beetje toe, toont begrip voor de Kamer, neemt suggesties over. Maar als het hem te bont wordt, trekt hij een hele duidelijke streep. Zo wordt zijn ‘knieval’ richting Verdonk gevolgd door een snedig: ‘Die betiteling ‘hypocriet’ is volkomen onterecht.’

Het gevolg: de Kamer voelt zich serieus genomen door deze minister. De volksvertegenwoordigers eten uit zijn hand. En Van der Laan verlaat hij het Kamergebouw zonder ook maar een centimeter meer te hebben toegegeven dan hij van zins was.

Thijs Niemantsverdriet