‘What comes up, must come down,’ verzuchtte Dig Istha toen ik hem ergens in de jaren negentig interviewde over de vele spindokters, mannetjesmakers, persoonlijk adviseurs en politieke consultants die toen voor het eerst in de Haagse coulissen begonnen op te duiken.

‘Spinning wheel’ van de Amerikaanse groep Blood, Sweat & Tears was zijn lijflied geworden. Als je succes hebt, moet je onderuit worden geschopt. Wie met zijn hoofd boven het maaiveld uitkomt, kan zich in Nederland alvast beter voorbereiden op de guillotine. Van alle mensen die ik ken, heeft Istha de meest wonderlijke levensloop achter de rug: Maagdenhuisbezetter, woordvoerder van secretaris-generaal Joseph Luns van de NAVO, diplomaat in Egypte, voorlichter van de ministers Hans van den Broek en Winnie Sorgdrager, campagne-manager van Wim Kok, adviseur bij het bureau Berenschot, presentator bij de NCRV-radio, spreekbuis van KLM en mede-eigenaar van Huijskens & Istha Corporate & Financial Communications.

Nog geen half jaar geleden huurde het ministerie van VROM hem in om de publicitaire brekebenen Jacqueline Cramer en Ella Vogelaar ter zijde te staan. Vorige week moest hij vertrekken als interim-directeur communicatie. Na een interview met De Telegraaf waarin Istha zich over het autistische karakter van de minister voor Wonen, Wijken en Integratie had beklaagd.

Vogelaar praatte alleen met vrouwen, niet met hem. Een correcte waarneming voor zover ik het kan beoordelen. De laatste keer dat ik Vogelaar tegenkwam, was op een receptie ter gelegenheid van Prinsjesdag. Tout Den Haag was aanwezig: werkgevers, vakbondsleiders, politici. Iedereen klampte elkaar aan. Met uitzondering van Vogelaar die de hele middag lang in een hoekje met haar politiek adviseur Els Tieman en voorlichter Elaine de Boer stond te praten.

Maar voor een communicatie-adviseur is het niet gebruikelijk zoiets aan De Telegraaf te vertellen. Zijn gedwongen vertrek bij VROM is niet de eerste affaire die Istha teistert. Kok stuurde hem meteen na de verkiezingen van 1994 de laan uit. Bij Winnie Sorgdrager kwam hij in conflict met ‘Opzij’ dat hem van censuur beschuldigde. De NCRV verdacht hem van belangenverstrengeling. Hij kreeg zijn congé. Bij KLM moest hij uitleggen waarom 440 eekhoorntjes, die niet over de benodigde papieren beschikten, in een shredder waren vermalen.

En dan ga ik nog maar even voorbij aan het feit dat hij ook nog een blauwe maandag adviseur was van de door Justitie van malversaties verdachte zakenman Erik de Vlieger. Alleen: dit keer is er eerder sprake van een affaire-Vogelaar dan van een affaire-Istha. Het was Cramer die in april een beroep op ‘Dokter Spin’ deed. Het ministerie van VROM (vroeger alleen verantwoordelijk voor stenen stapelen) had onder het kabinet-Balkenende IV een nieuwe missie gekregen: de prachtwijken waren er bij gekomen, het integratiebeleid.

De oude directie voorlichting was volgens Cramer niet opgewassen tegen zo’n omvangrijke taak. Istha werd aangetrokken om de afdeling te reorganiseren. Vogelaar was niet op de hoogte van die beslissing en verzette zich met hand en tand. Zuur voor haar dat Rutger Castricum van GeenStijl de minister voor WWI kort daarop een kruisverhoor onderwierp. Waarom had ze zich onder curatele van Istha laten plaatsen? Vogelaar weigerde zo’n impertinente vraag te beantwoorden.

De website maakte er een groot nummer van. Sindsdien stond de minister pas goed bekend als contactgestoord. Anders dan Cramer bleef Vogelaar volhouden dat ze niet van de communicatie-adviezen van Istha gediend was. Laat me nou maar gewoon mezelf blijven, was haar uitgangspunt. Mannetjesputter Istha pikte het niet. Hij stond De Telegraaf te woord. Met het inmiddels bekende resultaat. Op 1 januari gaat hij terug naar Huijskens & Istha.

What comes up, must come down. Mijn voorspelling: waarschijnlijk zijn het dit keer Cramer en Vogelaar die kopje ondergaan. Dig Istha redt zich wel.