Er was eens een duo. Een man en een vrouw. Hij was lang, een tikje onbeholpen en altijd net in pak. Zij was donker, tanig en fel wanneer ze sprak. Het duo zat in de Tweede Kamer. Ze waren het niet eens met de rest van hun fractie – vooral als het ging om immigratie en integratie. Dat zorgde voor veel commotie op het Binnenhof. Hun namen:

Geert Wilders en Ayaan Hirsi Ali.

Inderdaad, er bestaan opvallend veel overeenkomsten tussen de CDA-dissidenten Koppejan en Ferrier en het duo Wilders-Hirsi Ali. Anderhalf jaar lang, tussen begin 2003 en najaar 2004, maakten ze met z’n tweeën de VVD-fractie onveilig. Ze vonden fractievoorzitter Jozias van Aartsen veel te soft op de islam en de multiculturele samenleving. Ze veroorzaakten voortdurend relletjes in de media met gepeperde uitspraken. En uiteindelijk leidde hun beider vertrek bijna tot het einde van de VVD.

Wat kunnen Koppejan en Ferrier leren van hun twee illustere voorgangers? Om te beginnen: dissident zijn loont. De media besteden graag aandacht aan afwijkende meningen in een partij, zeker als ze pittig geformuleerd worden. En veel media-aandacht versterkt weer je positie in de fractie. De twee ex-oproerkraaiers plukken nog altijd de vruchten van hun opstelling van destijds: Hirsi Ali groeide uit tot een internationale superster met een betrekking aan een gerenommeerde Amerikaanse denktank, en Geert Wilders heeft vanaf volgende week zijn eerste kabinet in de Treveszaal zitten.

Een volgende tip: Hou elkaar vast. Wilders en Hirsi Ali hadden succes omdat ze met z’n tweeën waren, en zich niet uit elkaar lieten spelen. Ze dekten elkaar voortdurend. Bovendien waren ze een onwaarschijnlijke combi: een lange Limburger met peroxideblond haar, en een donkere Somalische met intellectuele credentials. Eenheid in verscheidenheid, om het maar eens politiek-correct te zeggen.

Een derde les: wees, als puntje bij paaltje komt, toch trouw aan de partijlijn. Ondanks alle amok die Wilders en Hirsi Ali maakten, stemden ze uiteindelijk nooit tegen de VVD-fractielijn in. Ze hadden hun punt toch gemaakt, en op die manier konden ze concessies bedingen in het partijstandpunt. Bovendien gaven ze hun tegenstanders op die manier niet de gelegenheid om ze eruit te gooien. Toen Wilders voor de eerste keer wél tegen dreigde te stemmen (over Turkije), werd hij meteen geloosd door Van Aartsen.

Het duo Wilders-Hirsi bleek uiteindelijk levensgevaarlijk voor hun partij, de VVD. Wilders splitste zich af en overvleugelt zijn oude partij inmiddels bijna. Hirsi Ali’s paspoort leidde tot de val van een heel kabinet (Balkenende-II) en de opkomst van Rita Verdonk, die de VVD vervolgens nog jaren in haar greep hield.

Of Koppejan en Ferrier net zo’n bedreiging zijn voor het CDA, weet ik nog niet. Voorlopig lijken ze vooral twee accidental heroes. Maar als ze bovenstaande vuistregels hanteren, zouden ze een heel eind kunnen komen.