Sinds de val van Balkenende-IV gaat het voornamelijk om de breuk tussen PvdA en CDA. Maar wat weinigen hebben opgemerkt, is dat er tegelijkertijd een echtscheiding plaatsvindt die nog veel pijnlijker en bitterder is: tussen PvdA en ChristenUnie.

De afgelopen drie jaar konden PvdA en ChristenUnie het in de coalitie goed goed met elkaar vinden. Daar maakten ze geen geheim van. Op sociaal-economische onderwerpen zaten ze vaak dicht bij elkaar. Bij milieu en ontwikkelingssamenwerking ook. Op een aantal andere thema’s – abortus, koopzondagen, homo’s - absoluut niet. Maar die meningsverschillen waren tenminste duidelijk – je wist wat je aan elkaar had. Op het persoonlijk vlak waren de verhoudingen goed: waar zowel Bos als Rouvoet nooit een goede relatie opbouwden met Balkenende, groeide onderling al snel een vertrouwensband.

Want wat PvdA en ChristenUnie het meest bond, was het CDA. Of liever gezegd: de streken van het CDA. Beide partijen werden regelmatig het slachtoffer van politieke spelletjes van de christendemocraten. Dat schiep een band. Ze konden lekker tegen elkaar aan schurken en zeggen: dat soort nare machtspolitiek, daar doen wij niet aan, hè?

Maar nu is het in over. Afgelopen vrijdagnacht, toen het er echt op aankwam, koos de ChristenUnie toch de zijde van het CDA. En moest de PvdA alleen het schip verlaten. De verwijten over en weer zijn bitter, met name van de ChristenUnie. Hoe kon de PvdA willens en wetens een kabinet opblazen waar Rouvoet en de zijnen – als enigen in de coalitie - nog in geloofden? De sociaaldemocraten speelden maandenlang ‘dubbelspel’ door toch te blijven onderhandelen over Uruzgan, klinkt het verbouwereerd. Omgekeerd vinden PvdA’ers dat de ChristenUnie-bewindslieden onterecht de indruk zouden hebben gewekt dat ze over Uruzgan op één lijn zaten.

Het was een van de verrassendste huwelijken van de afgelopen paar jaar. Maar voorlopig zal het niet meer goed komen.