Van miljonair tot krantenjongen

Miljonair en ex-maoïst Derk Sauer is mede-eigenaar van NRC Media. Hoe een socialist het bolwerk van het establishment veroverde. ‘Het was niet: ik ga dat krantje eens even kopen.’

De tweede verdieping van een statig pand aan de Amstel, met uitzicht op het Amstel Hotel. Binnen is het nog kaal, aan de muur een poster uit de NRC-campagne van de ontwerpers van Thonik. Dit is sinds kort het kantoor van de nieuwe baas van NRC Media. Die eigenaar zelf - goed, één van de eigenaren - zet zijn Russische pet af en bladert wat in nrc next. Mediamagnaat Derk Sauer kocht onlangs een appartement aan het IJ, maar hij is vaker in zijn huis vlak buiten Moskou waar hij woont met zijn jongste zoon Berend en zijn vrouw Ellen.

In Moskou zwaait hij nog steeds de scepter over Independent Media, de uitgeverij die hij vijf jaar geleden voor vele miljoenen verkocht. In Nederland is Sauer mede-eigenaar van televisiezender Het Gesprek, van boekenuitgever Nieuw Amsterdam en nu dus ook van de kranten NRC Handelsblad en nrc next. 'De closing van die deal wordt steeds uitgesteld door de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa), die de verkoop regelt. Komende week wordt de zaak hopelijk afgerond.' Het was een jongensdroom, zijn eigen krant 's ochtends op de mat. In Londen bezit hij al een dagblad, City AM, in Moskou heeft hij er zelfs twee. Maar Sauer heeft zijn nrc next vandaag nog niet ingekeken, zegt hij. 'Nou héb ik die eigen Nederlandse krant, ben ik te vroeg op. Om zeven uur vanochtend was ik al bezig met yogales.'

Lazen uw ouders NRC Handelsblad?

'Zeker, ik ben met die krant opgegroeid, ik kom uit een keurig Amstelveens middenklassegezin. Mijn vader - met wie ik het als jonge communist politiek altijd zeer oneens was - was directeur van het pensioenfonds voor de bouw en las uiteraard het deftige Algemeen Handelsblad. En toen het Handelsblad fuseerde met de NRC, werd hij abonnee van die fusiekrant.'

Uw vader overleed toen u twintig was.

'Ja, hij stierf voordat we onze politieke conflicten konden bijleggen. De discussies aan tafel liepen hoog op: je had toen nog een generatiekloof - dat bestaat niet meer, merk ik aan mijn eigen zoons. Maar al ben ik nog steeds SP-lid en ga ik niet naar de kerk zoals mijn vader, ik ben wel steeds meer op hem gaan lijken: net als hij ben ik een familyman. En ik vind het heel bijzonder om de krant die hij elke dag las nu in handen te hebben. Mijn moeder van bijna negentig leest NRC nog dagelijks. Een grote groep mensen lééft op die krant. Ze kunnen niet zonder. Anders raken ze de kluts kwijt.'

Hoe ontstond het plan om de krant van uw vader te kopen?

'Mijn partner bij Het Gesprek Ruud Hendriks en ik zijn alle twee verbonden aan Het Parool. Ik ben al twintig jaar columnist en al jaren commissaris en Ruud was voorzitter van de Stichting Het Parool. Daardoor kenden wij Christian Van Thillo, de Belgische eigenaar van De Persgroep, allebei goed. Toen hij ons vertelde van zijn plannen om PCM over te nemen, zei hij tussen neus en lippen door dat hij een van die titels van de NMa zou moeten verkopen. Ruud belde me en vroeg: is dat niet iets voor ons? Ik dacht: dat is een grap. Dat kan hij niet serieus menen. De NRC is iets speciaals, een instituut, daar kijk je tegenop. Ik verwachtte dat die krant naar een grote jongen zou gaan, naar De Telegraaf of Springer. Ik dacht niet: Ruud en Derk gaan dat krantje eens even kopen.'

Vanwaar dat ontzag? U bent een grote uitgever in een groot land.

'Misschien zie jij het zo, maar ik voel me een eenvoudige journalist die toevallig uitgever is geworden. Maar toen ik er toch over ging nadenken dacht ik: shit, als het een grap is, dan is het wel een góéie grap. Het zou toch wel erg leuk zijn als we die NRC zouden kunnen kopen. Vanwege mijn verleden met die krant, maar ook omdat hij goed zou passen bij de televisiezender Het Gesprek van Ruud Hendriks, Harry de Winter, Frits Barend en mijzelf. Bovendien ben ik al lang een fan van nrc next. Het verschijnen van next betekende vier jaar geleden een opluchting: hoefde ik eindelijk de Volkskrant niet meer te lezen. Dus heb ik tegen Van Thillo gezegd: we zijn toch wel geïnteresseerd.'

En jullie konden die veertig miljoen met zijn vieren zo op tafel leggen.

'Op dat bedrag ga ik niet in. Maar om zo'n overname alleen met de club rond Het Gesprek te financieren, dat was een beetje te heftig. We werden ook meteen door private equity-partijen benaderd, maar we vermoedden dat de NRC-redactie daardoor zou worden afgeschrikt, gezien de voorgeschiedenis met Apax, de roofridders die PCM net hadden uitgekleed. We hebben ook nog met Veronica gesproken, maar ook een combinatie Sauer-Veronica-NRC leek ondenkbaar. En toen stuitten we bij toeval op de investeerders van Egeria. Al lijkt het soms of er een groot ontwerp achter zit: veel dingen gebeuren toevallig in het leven. Althans in míjn leven. Dit pand is van Harry de Winter, vroeger zat hier zijn productiebedrijf IDTV. Harry zag zijn buren steeds met van die nette pakken rondlopen, hij had wel eens een handje geschud en hij dacht dat "Egeria" op dat koperen naambordje misschien wel een soort investment fund was. Dus wij daar langs, uitleggen wie we waren. "Het klinkt een beetje raar, maar we denken erover om de NRC te kopen. Is dat niet wat voor jullie?"'

Waren de mannen in nette pakken meteen enthousiast?

'Peter Visser, de man achter Egeria, reageerde eerst zoals bijna iedereen: een kránt, wat moet je in deze tijd nog met een papieren kránt? Maar hij raakte steeds enthousiaster en twee dagen later hadden we al een deal. Het bleek een goede combinatie, Egeria richt zich op sterke Nederlandse merken. Ook voor de NRC-redactie was het acceptabel: het is geen agressief private equity fund. Toch had ik er nog steeds weinig fiducie in. De HAL met het Het Financieele Dagblad en de Telegraaf Media Groep waren in de race, we rekenden ook nog op een paar buitenlandse partijen. Maar als tien kleine negertjes viel iedereen af. Het was spannend. Als je aan zoiets begint, denk je: we zien wel waar het schip strandt. Maar dan opeens wordt het een wedstrijd. En een wedstrijd wil ik winnen.'

Wat als eigenaar Christian Van Thillo in plaats van NRC de Volkskrant had verkocht? Die krant past beter in de linkse traditie waarin u als SP-lid thuishoort.

'Dan was ik niet geïnteresseerd geweest. Dat is zo'n zúre krant. De Volkskrant past vooral uitstekend in alles wat er mis is met die linkse traditie, is te lang bezig geweest met het bevestigen van het eigen gelijk. Twintig jaar geleden heb ik met onder anderen Hendrik Jan Schoo al eens nagedacht over een nieuwe ochtendkrant. Het moest toch veel leuker en beter kunnen, vonden we toen al.'

U bent altijd tegendraads geweest: communist in een hockeymilieu, Playboy-uitgever in de Sovjetunie. Hoort de aankoop van NRC thuis in dit rijtje? Socialist verovert liberaal bolwerk?

'Zo moet je dat niet zien. Ik ben geïnteresseerd in goede kranten, links of rechts. In Moskou werk ik samen met The Wall Street Journal, zo ongeveer de meest conservatieve krant ter wereld als je de opiniepagina's leest. Maar een geweldig goede krant in de verslaggeving. Als je iets tegendraads zou willen noemen aan de overname van de NRC, dan is het dat de meeste investeerders niet meer in het medium papieren krant geloven, maar ik wel.'

De NRC-redactie stemde vóór de overname, maar met gemengde gevoelens: die linkse cowboy Sauer neemt onze deftige krant over. NRC-columnist Jan Blokker noemde u en uw zakenpartners 'opkoopavonturiers'.

'Ik ben geen avonturier en ook geen cowboy. Ik geef in Rusland behalve The Moscow Times en Cosmopolitan al tien jaar het financieel-economische dagblad Vedomosti uit, samen met The Wall Street Journal en de Financial Times. Hoe meer establishment can you have it. Wildwest ben ik niet, maar ik ben wel ondernemend. Best interessant voor de kwaliteitscourant. Chic moet die absoluut blijven, maar wat meer flair zou niet slecht zijn. De hele dagbladpers is in het defensief - daar heeft ze zichzelf in laten dringen. Ze zijn gaan denken dat het einde der dagen nabij is en zo gedragen ze zich ook.'

U bent het eens met Blokker die stelt dat de journalistiek lijdt aan een chronisch gebrek aan zelfvertrouwen?

'Blokker vindt mij geheel aan zijn zijde, behalve als hij roept dat die Sauer niet deugt, want dan lapt hij les 1 van de door hemzelf geprezen journalistieke nieuwsgierigheid aan zijn laars. Hij heeft een mening over mij zonder dat hij mij ooit een vraag heeft gesteld. Ik ben het wel eens dat de journalistiek te weinig gelooft in eigen kunnen. Hoogste tijd dat we mee veranderen met de rest van de wereld. We leven niet meer in de jaren zestig en zeventig. Mijn vader kwam om half zes thuis van zijn werk en had geen idee wat er die dag in de wereld was voorgevallen. Dan ging hij zitten op zijn vaste stoel en nam via het Handelsblad het wereldnieuws tot zich. Mijn eigen werkritme is heel anders, ik kom om tien uur 's avonds thuis en dan weet ik alles al. Ik lees de krant niet om te weten wát er gebeurd is, maar waaróm het gebeurd is.'

En uw kinderen, lezen die nog een krant?

'Mijn zoons - ze zijn 21, 16 en 14 - halen zoals alle tieners 99 procent van hun informatie online. Hoewel ik mijn oudste zoon Tom, die in Schotland geschiedenis studeert, inmiddels ook kranten zie lezen. Misschien is het lezen op papieren pagina's toch meer leeftijdsgebonden dan generatiegebonden. Papier blijft ongetwijfeld bestaan, maar daarnaast geloof ik als boekenuitgever heel erg in e-readers. Het probleem van de piraterij is lastiger bij boeken dan bij de nieuwsmedia die zichzelf steeds verversen, maar daar worden zeker nog technologische en juridische oplossingen voor bedacht. Ook NRC moet zich digitaal ontwikkelen en de website is echt achterhaald. Iets produceren voor veel geld en het vervolgens gratis weggeven: je hoeft geen topeconoom te zijn om te begrijpen dat zoiets niet werkt. De uitgevers hebben het nu door en de consument gaat het ook begrijpen. Als ik in Moskou zit, lees ik de ePaper van NRC op mijn iPhone. Ik betaal 79 cent per keer om de krant naar mijn iPhone te downloaden. Eén keer klikken en klaar is Kees.'

De oplage van NRC loopt terug terwijl next het juist beter doet. Waarom gaat u niet één heel goede ochtendkrant maken? Dan had columniste Aaf Brandt Corstius ook niet hoeven te vertrekken naar de Volkskrant.

'Toegegeven, ook als vijftigplusser lees ik soms liever next dan NRC. En zeg nooit nooit. Maar op dit moment lijkt samenvoeging me heel onverstandig, er zijn nog steeds zo'n honderdtachtigduizend NRC-abonnees die rekenen op die krant. Je moet niet te veel willen veranderen.'

Vorige week nam Derk Sauer in Moskou het eerste exemplaar in ontvangst van de nieuwe roman van Pieter Waterdrinker, correspondent te Moskou. De dood van Mila Burger ligt nog op zijn verder geheel lege bureau in het kantoor van de NRC Holding. Lezers van Waterdrinkers eerdere roman Een Hollandse romance herkenden Derk Sauer in de idealistische en charismatische romanfiguur Berend Braverman. Die miljonair wil per zeppelin het pamflet Mijn biecht van Tolstoj boven Nederland uitstrooien om zo een einde maken aan de zelfgenoegzaamheid, het egoïsme en de kortzichtigheid van de Hollanders. De missie mislukt overigens jammerlijk.

Herkent u zichzelf in Waterdrinkers beeld van de charismatische zendeling in idealen en bedrukt papier?

'Dat boek is een roman, dus per definitie niet "waar". Ik wil mezelf ook niet idealistischer voordoen dan ik ben, er zit totaal geen ideologie of strategie achter de ontwikkeling van mijn "imperium". Het enige wat niet toevallig is, is dat ik alleen in media investeer. Als iemand me Saab aanbiedt, ben ik niet geïnteresseerd, al zou ik er veel mee kunnen verdienen. Daar doe ik het niet om. Ik houd nu eenmaal van tijdschriften, kranten, televisie, boeken. En van kwaliteit. Vandaar mijn enthousiasme over de NRC-deal.'

Hoe gaat de samenwerking tussen NRC en Het Gesprek eruitzien?

'NRC-redacteuren hoeven niet met een camera op pad. Dat is echt een heel ander vak. Maar NRC Handelsblad is een sterk merk dat succes heeft bij dezelfde doelgroep waarop ook Het Gesprek zich wil richten. Cultuur, politiek, wetenschap - het is mogelijk om daarin samen te werken.'

Bij Het Gesprek moet er dan wel wat veranderen. Al is het fijn dat er 's ochtends heel vroeg lessen detox- en poweryoga worden uitgezonden - vast uw invloed.

Besmuikt lachend: 'Er is inderdaad nog heel wat te winnen. We hebben de fout gemaakt om te denken dat we op lange interviews een zender konden bouwen. Dat was een risico, maar soms moet je iets nieuws proberen.

Documentaires en speelfilms in plaats van al die quizzen en spelletjes. Lange interviews in plaats van soundbites bij Matthijs van Nieuwkerk. En wie staan als eerste klaar om het af te branden: de journalisten!'

Een clubje mediamiljonairs dat een zender begint. Je kunt dan denken: dat is om straks met dikke winst door te verkopen.

'Mijn track record is juist dat ik dat soort dingen níét doe. Ik heb één keer een bedrijf verkocht, Independent Media, nadat ik het vijftien jaar lang had opgebouwd. En daarna ben ik er blijven werken. Ik ben niet iemand die geld pakt en naar warme oorden vertrekt. Heel curieus, dat soort reacties. Uit onze eigen zak proberen we iets op te zetten, dat is niet helemaal gelukt en nu zijn we het aan het aanpassen. We hadden ook meteen kunnen zeggen: jammer, we stoppen ermee. Goed dat ik in twee culturen opereer, want het grappige is: de Russische samenleving is keihard, maar daar vinden ze het anders dan in Nederland juist interessant als je iets nieuws probeert.'

Hoe verklaart u het zakelijke succes van linkse jongens uit de journalistiek als Harry de Winter, Fons Burger, Boudewijn Poelmann en uzelf?

'Mazzel, toeval en vasthoudendheid. We zijn opgegroeid in een tijd dat er veel nieuws ontstond. Boudewijn met zijn Postcodeloterij is het beste voorbeeld, die is nog honderd keer groter dan ik. Hij heeft indertijd geïnvesteerd in mijn uitgeverij in Rusland. We hebben met actievoeren opgestoken hoe je een bedrijf leidt - althans óns soort bedrijven. Doelstellingen formuleren, mensen aansturen, enthousiasmeren. En geld ophalen. Dat heb ik geleerd van Daan Monjé, één van de oprichters van de SP.'

Die linkse splinters waren toch verschrikkelijk rigide? Hoe paste u daarin?

'Die politieke scholing had enge trekken en partijleden die dat al te serieus namen, zijn er door beschadigd geraakt. Maar ikzelf heb het altijd met gevoel voor humor en relativering bekeken en ik heb mijn eigen spoor getrokken. Dan moest ik bijvoorbeeld bij kauwgomfabriek Maple Leaf gaan werken om daar een communistische cel op te richten. Om zes uur 's ochtends moest ik beginnen, nou dat vond ik echt te vroeg. Dan maar geen communistische cel.'

U bent SP-lid, goed bevriend met Jan Marijnissen. Zijn zaken en politiek niet lastig te rijmen?

'Ik heb het vaker gezegd: socialisten zijn niet tegen rijkdom maar tegen armoede. Ik ben nog steeds links, maar mijn denkbeelden zijn geëvolueerd. Je hoeft maar een weekje in Rusland te zijn om te zien hoe misdadig het sovjetsysteem was, en ik woon er al twintig jaar. Ik ben bovendien als journalist bij veel socialistische bevrijdingsbewegingen langs geweest. In landen als Benin, Angola en Zimbabwe zijn ze revolutionair begonnen, maar zodra ze aan de macht kwamen, werden het de meest reactionaire mensen die je je maar kunt voorstellen. Macht corrumpeert, dat geldt ook in Nederland, kijk maar naar de PvdA in Amsterdam.'

Maken al die verloren idealen u niet cynisch?

'Nee, want ik heb een hekel aan cynisme. Maar door wat ik heb gezien, ben ik in de loop der tijd wel van activist, journalist geworden. Want er was één constante, overal waar ik heb rondgereisd: waar geen vrije pers is, waar de macht niet onder schot genomen kan worden, daar gaat het mis.'

De pers in Rusland is ook niet echt vrij.

'Juist daarom vervullen wij een erg nuttige rol. Wij schrijven als een van de weinigen precies wat we willen. En ik moet dan ook wel weer lachen om Jan Blokker als hij zegt: die Sauer maakt "een krantje in Rusland". Hij weet niet waar hij het over heeft. The Moscow Times en Vedomosti zijn belangrijke kranten in Rusland.'

Hoe is het om zaken te doen in Rusland?

'Het is alsof je in een tijdmachine zit. Je ziet er bedrijven die nog net zo worden gerund als in de sovjetperiode, ouderwets en autoritair. Je hebt de bureaucratie die volkomen corrupt en verrot is. Maar er zijn ook moderne, hightech, transparante bedrijven. Ik stap zonder moeite van de ene in de andere wereld. Soms is het ook ronduit gevaarlijk: ooit werd een van mijn hoofdredacteuren neergeschoten. Toch heb ik er ook toen geen moment over gedacht om toe te geven aan intimidatie en bedreiging.'

In Moskou heb je een 'dak' nodig, een 'krysja', om zakelijk te overleven. U heeft uw beschermers goed gekozen: Chodorkovski, Lebedev, Potanin, oligarchen zonder veel scrupules. Als je onafhankelijke journalistiek bedrijft, krijg je met ze te maken.

'Ik heb daarover twee filosofieën. De eerste is: je kunt altijd beter hebben dat iemand jóú betaalt dan dat jij de maffia moet betalen. Die mensen investeren in ons, en de babymaffia kijkt echt wel uit om je af te persen als je zulke aandeelhouders hebt. De tweede regel is: je moet altijd overal over kunnen en willen schrijven. En dat hebben we ook altijd gedaan.'

Voordat hij in ongenade viel, was u heel enthousiast over miljardair Michail Chodorkovski.

'Nog steeds. Het is een briljante man, een visionair. Vanuit de gevangenis publiceert hij brieven en artikelen in onze zakenkrant Vedomosti en in ons blad Esquire, dat in Rusland een brandpunt is van de intellectuele oppositie. Maar Chodorkovski had wel zeer onplezierige types om zich heen, onder wie Platon Lebedev. Die zat een tijdje in de board van Independent Media en als wij kritisch schreven over Chodorkovski, begon hij te dreigen. Ze zitten nu met zijn tweeën in de gevangenis en ik denk niet dat ze in Poetins tijd nog vrijkomen.'

U had Poetin-criticus Chodorkovski nog niet uitgekocht of Poetin had hem gearresteerd. Goede intuïtie of de juiste informatie?

'In Rusland riepen ze ook: Derk, wat had jij een vooruitziende blik. Maar het was puur toeval. Zoals ik hier NRC heb gekocht, droomde ik er in Moskou over om Izvestia en Pravda over te nemen, de voormalige spreekbuizen van het communistische regime. En daarom moest ik het aandeel van Chodorkovski terugkopen. Uiteindelijk ging de hele deal niet door, want ik werd gebeld door het Kremlin. Ze zeiden: niets tegen jou persoonlijk, maar het zit ons niet lekker dat een buitenlander de belangrijkste krant van Rusland in handen krijgt. Zo werkt het wel nog steeds in Rusland. Dat gaat heel vriendelijk hoor, je wordt niet direct bedreigd. Maar de message is heel erg clear: doorgaan zou búítengewoon onverstandig zijn.'

Garry Kasparov, die andere criticus van het Kremlin, ziet in uw kranten geen medestander.

'Iedereen die het niet honderd procent met Garry Kasparov eens is, is zijn vijand. Wij horen niet tot een kamp, onze kranten schrijven óók over de populariteit van Poetin onder de bevolking. Je kunt je ogen daar niet voor sluiten. Kasparov is een slim en een moedig mens. Zijn tragiek is dat hij een fantastische schaker is, maar een erg slechte politicus. Hij neemt mensen niet voor zich in, en dat is heel jammer.'

U verdiende tientallen miljoenen aan de overname van uw bedrijf. Kun je in Rusland zo veel geld binnenhalen zonder vuile handen te maken?

'Steeds hetzelfde liedje: iederéén is corrupt in Rusland, dus als Sauer zegt dat hij het niet is, dan liegt hij. En niemand die ook maar een splinter van bewijs heeft kunnen leveren. Tegen concrete beschuldigingen kan ik me verdedigen, maar hier kan ik niets tegenin brengen.'

Na de verkoop van uw uitgeverij Independent Media aan Sanoma bent u drie jaar aangebleven als CEO. Wat is uw rol nu?

'Ik ben voorzitter van de raad van bestuur en ik bemoei me graag met de dagelijkse gang van zaken. Ik ken dat bedrijf zo goed! Het team dat samen met mij het bedrijf heeft opgebouwd, runt nu de uitgeverij, onder leiding van Elena Myasnikova. Toen ik in de Sovjetunie aankwam, in de nadagen van het communisme, was Lena mijn allereerste tolk. Een jonge vrouw, docent Nederlands aan de universiteit in Moskou. Ze sprak de taal perfect en ze was afgestudeerd op het wederkerige werkwoord in de Leuvense bijbel. Dat soort mensen vind je alleen in Rusland. Ze was eerst vertaler, toen redacteur, toen heeft ze samen met mijn vrouw Ellen de Cosmopolitan opgezet. En nu is ze de baas.'

Gaat u zich terugtrekken uit Moskou om u op Nederland en de NRC te richten?

'Nee, dat ben ik niet van plan. Ik heb nog veel te doen in Moskou en bovendien woon ik daar met Ellen en met mijn jongste zoon. Het succes van Independent Media is vooral het succes van Ellen. Ze stuurt redacties aan, is onze eigen bladendokter en heeft een waanzinnig netwerk. In Moskou is ze een celebrity, een soort stijlicoon.'

Dus er schiet minder dan een halve week over voor uw Nederlandse activiteiten.

'Nou ja, ik werk altijd, of nooit, hoe je het maar bekijkt. Het voordeel van Rusland is dat je geen vergadercultuur hebt. Je kunt er veel efficiënter werken dan in Nederland.'

Er is een constructie bedacht zodat NRC de verliezen van Het Gesprek niet hoeft te dragen. Wat is uw rol in het nieuwe bedrijf?

'Het Gesprek draait met verlies en daarom hebben wij zelf meteen voorgesteld om die twee uit elkaar te houden. Al was het maar om de koudwatervrees van de NRC-redactie weg te nemen. Wij hebben samen met Egeria een nieuw bedrijf opgericht. Dat bedrijf heeft aandelen in NRC Holding, en ik ben daar voorzitter van de raad van commissarissen. Net als in Moskou. Het lijkt me niet onnuttig dat er daar iemand zit met verstand van het vak. Commissarissen moeten hun functie veel serieuzer nemen, het niet zien als een simpel erebaantje. Lees het boek De geldpers over de ondergang van PCM er maar op na: onder de neus van commissarissen is het volkomen misgelopen. De raad beslist over fundamentele zaken die de koers van het bedrijf aangaan. Zeker nu het medialandschap zo snel verandert heb je mensen nodig die weten waarover ze het hebben: uitgeven is een ambachtelijk beroep.'

Als hoofdredacteur van de Nieuwe Revu spiegelde u zich ooit aan Vrij Nederland: u zette in op onderzoeksjournalistiek. Is dat een kant die u nu ook wilt versterken bij de NRC?

'Ik zou er niet tegen zijn als de redactie daar meer aan zou doen. Nieuws wordt steeds minder belangrijk voor de krant, het zal in de toekomst vooral gaan om duiding, analyse en onderzoek. Dat vraagt om een ander soort krant en een ander soort journalist.'

U heeft in uw nieuwjaarstoespraak tegen de NRC-redactie gezegd: ik loop niet meteen morgen bij hoofdredacteur Birgit Donker binnen om mijn ideeën aan haar voor te leggen. Overmorgen wel?

Diplomatiek: 'Daar zeg ik niets over. De overname is nog niet eens helemaal rond.'

Deze week bent u wel al in Rotterdam op bezoek bij uw NRC-redactie.

'Zeker, en niet voor het eerst. We bereiden daar de verzelfstandiging van NRC Media voor, we moeten bijvoorbeeld een nieuw redactioneel systeem aanschaffen. De oude spullen van PCM vallen van ellende uit elkaar.

We hebben een krantenredactie gekocht, maar we zijn er nog lang niet: we moeten een heel nieuw bedrijf opzetten.'

Derk Sauer

1952 Geboren in Amstelveen
1966 Oprichter 'Actiegroep voor de wereldvrede'
1968 Lid van het Marxistisch-Leninistisch Centrum Nederland
1970 Activist en VPRO-correspondent bij de IRA in Belfast
1972 Hoofdredacteur Twintig, blad van de Vereniging van Dienstplichtige Militairen
1975 Correspondent voor VPRO en Nieuwe Revu
1980 Film Geen woning, geen kroning
1982-1989 Hoofdredacteur Nieuwe Revu
1989 Vertrek naar Moskou voor uitgeverij VNU
1990 Hoofdredacteur maandblad Moscow Magazine
1991-heden Columnist bij Het Parool
1992 Oprichting Independent Media
1992 Eerste nummer van The Moscow Times
2005 Verkoop Independent Media aan het Finse Sanoma voor 142 miljoen euro
2005 Oprichting uitgeverij Nieuw Amsterdam, samen met Novamedia
2007 Oprichting interviewzender Het Gesprek
2007 Bestuursvoorzitter documentairefestival IDFA
2010 Aankoop van NRC Media, samen met investeringsmaatschappij Egeria

Derk Sauer is vijfentwintig jaar getrouwd met Ellen Verbeek, ze hebben drie zoons