Vrij Nederland reconstrueert deze week de VVD-jaren van Geert Wilders. Bijna vijftien jaar maakte de PVV-leider deel uit van de ‘politieke elite’ die hij nu zo verafschuwt: eerst als liberaal fractiemedewerker, later als Kamerlid.

Uit het verhaal blijkt dat Wilders op een selectieve manier terugkijkt op zijn verleden aan het Binnenhof en dat hij destijds behoorlijk andere standpunten huldigde. Zo werkte Wilders in 1993 als fractiemedewerker mee aan een de Wet Bevordering Evenredige Arbeidsdeelname Allochtonen, die met steun van alle linkse partijen in de Kamer werd aangenomen.

In 1997 doet hij als (kortstondig) gemeenteraadslid in Utrecht een opmerkelijke steunbetuiging aan de multiculturele samenleving. Tijdens een debat over de fusie tussen Stadsomroep Utrecht en de migrantenomroep Seglo zegt hij dat het ‘essentieel’ is ‘het multiculturele aspect te waarborgen’.

Ook is Wilders hoogstwaarschijnlijk één van de auteurs van een pleidooi dat VVD-leider Frits Bolkestein in 1994 houdt om de AOW-leeftijd te verhogen naar 67 jaar. ‘Op het terrein van sociale zaken was Wilders destijds rechtser dan de Amerikaanse Republikeinen,’ zegt oud-minister Hans Hoogervorst hierover. Tegenwoordig ageert Wilders op luide toon tegen de AOW-verhoging. Het is voor hem zelfs een breekpunt bij eventuele coalitieonderhandelingen.

In het artikel in VN komen een aantal VVD’ers aan het woord die zich tot nu toe nooit uitspraken over Wilders. Oud-Kamerlid Arno Visser, vroeger goed bevriend met Wilders, zegt: ‘Geert verdraait verhalen.’ En voormalig Kamervoorzitter Frans Weisglas, een van de VVD’ers die Wilders het langst bleef steunen, neemt nu voor het eerst in harde bewoordingen afstand hem: ‘Het is op. Hij gaat me veel te ver. Ik heb moeite om bevriend te zijn met iemand die het heeft over kopvoddentaks. Ik herken Geert niet meer.’