Het was een mooie foto in de krant vanochtend. Drie vermoeide mannen achter een tafel: de minister van Financiën, de president van de Nederlandse Bank en de topman van ING. De trotse bankverzekeraar klopte dit weekend als eerste grote financiële instelling aan bij de Nederlandse overheid, voor een kapitaalinjectie van tien miljard euro.

Voor een van de drie mannen moet deze persconferentie bijzonder pijnlijk zijn geweest: Michel Tilmant, bestuursvoorzitter van ING. Nog geen jaar geleden, op 8 november 2007, gaf Tilmant een interview aan het Financieele Dagblad. Daarin uitte hij een stevig dreigement: als minister Wouter Bos de beloningen in het bedrijfsleven echt aan banden zou gaan leggen, verkaste ING naar het buitenland. In Londen was nog wel een kaveltje beschikbaar voor het hoofdkantoor. Daar zeurden ze tenminste niet over een jaarsalaris van 80 miljoen euro. ‘Als we getalenteerde mensen hiernaartoe willen halen, moeten we ze marktconform belonen,’ orakelde Tilmant. ‘De discussie hierover helpt op z’n zachtst gezegd niet.’

Een jaar verder staan de zaken er heel anders voor. ING vreest het komende kwartaal een nettoverlies van 500 miljoen euro. Het aandeel kelderde met 27 procent. En daar zat Michel Tilmant ineens naast minister Bos. Dezelfde man die hij nog geen jaar geleden door middel van ordinaire chantage in zijn hok probeerde te houden, was nu zijn redder. Toch wel fijn, de overheid. Tilmant beloofde zelfs om dit jaar zijn eigen bonus van minstens 2,3 miljoen euro in te leveren.

Zou hij daar achter die tafel nog hebben teruggedacht aan zijn verhuisplannen van vorig jaar? Ik vermoed het wel.

Thijs Niemantsverdriet