Eberhard van der Laan werd gisteravond voorgedragen als de nieuwe burgemeester van Amsterdam. Vierentwintig raadsleden waren voor en achttien stemden tegen zijn kandidatuur.

Tot de val van het kabinet afgelopen mei was Van der Laan minister van integratie. De voormalig advocaat en oprichter van het advocatenkantoor Kennedy Van der Laan dat onder andere gespecialiseerd is in mediation, heeft het hart meer op de tong dan zijn voorganger Job Cohen. Hij is emotioneler, deze kettingroker, die tot in zijn vezels gelooft in de kracht van politiek.

Tegen Vrij Nederland zei hij: ‘Mag ik iets verhevens zeggen? Mensen zouden het als een voorrecht moeten beschouwen om in de politiek te zitten. Het is een functie om in ere te houden. Het gaat om dienstbaarheid aan de samenleving, om het tonen van burgerzin.'

En over zijn kabinetspost: ‘Ik wil graag dat jullie het volgende opschrijven. Er wordt regelmatig gezegd dat ik hier als minister ben neergezet om Wilders tegen te houden. Dat is gelul! Ik ben minister geworden om de integratieproblemen aan te pakken. En Wilders is een obstakel. Ik heb nog nooit een redelijke oplossing uit zijn mond gehoord. Om de problemen te benoemen, hebben we hem niet nodig, we zien ze zelf huizenhoog. Als we het voortdurend over Wilders hebben, maken we hem veel te groot.'

Van der Laan, die wel iets van een lefgozer heeft, zal zich ongetwijfeld veel in de wijken laten zien de komende jaren. Dat deed hij ook als minister: ‘Laatst had ik in Den Haag een gesprek met zo'n marktkoopman. Hij haalde overal de migranten bij. Na drie keer zei ik: "Nou wil ik even, wat is eigenlijk het probleem?" Vaak gaat het om dingen waar ook een oplossing voor is. Politici moeten dan wel het lef hebben om klagende mondige burgers ook van repliek te dienen. De individualisering heeft ertoe geleid dat veel mensen zeggen: ik moet alles mogen, maar mijn buurman mag niets. Als ik iets aan mijn huis wil aanbouwen, is dat prima, maar als de buurman een meter te ver mijn kant opkomt, schakel ik zestien advocaten in.'