Daarom had Van Agt – toen hij het nog voor het zeggen had in Nederland – zijn kritiek op de behandeling van de Palestijnen ingeslikt. Zijn grote draai maakte de oud-premier en oud-minister van Buitenlandse Zaken na de moorden in de Palestijnse kampen Sabra en Shatila in 1982. Als pensionado nam hij samen met zijn vrouw Eugenie deel aan een pelgrimstocht naar het Heilige Land. Een gesprek met de rector van de universiteit van Bethlehem opende hem de ogen. Plotseling besefte Van Agt zijn roeping.

Sindsdien verdedigt hij Hamas, laat hij zich toejuichen op congressen van GroenLinks en geeft hij anti-Israëlische interviews aan het SP-blad De Tribune – grappig voor een man die kort geleden nog lid was van het comité van aanbeveling van de aartsconservatieve Edmund Burke Stichting. Nu heeft de zelfbenoemde ambassadeur van Palestina zijn boek ‘Een schreeuw om recht’ gepubliceerd.

Bij ‘Pauw & Witteman’ beklaagde hij zich over CDA’ers die hem voor een dwaas verslijten en over professor David Pinto en de Duitse publicist Henryk Broder die hem een antisemiet hebben genoemd. Van Agt lijkt mij totaal niet gek en van antisemitisme zal ik hem niet betichten. Maar als hij in zijn boek beweert dat Israël een vervaarlijke atoommacht is en de Palestijnen niks hebben, betoont hij zich wel aan één oog blind. Nooit van de zelfmoordaanslagen op winkelcentra, stadsbussen, caféterrassen en disco’s in Tel Aviv gehoord, broeder Dries?