Wat heeft zo’n Barack Obama het toch gemakkelijk! De Amerikaanse Nelson Mandela moest even de presidentsverkiezingen zien te winnen maar nu wordt er ook naar hem geluisterd. Honderden miljarden heeft de nieuwe bewoner van het Witte Huis al in de economie gepompt en op een enkele rechtse commentator na neemt niemand het hem kwalijk. De Amerikaanse president is nu eenmaal de opperbevelhebber. Of hij de Taliban, Saddam Hoessein of de bankiers op Wall Street aanvalt, de troepen volgen hem.

Hij geniet het vertrouwen totdat het tegendeel blijkt. Kom daar in Nederland maar eens om! Een kloek economisch plan beloofde het vierde kabinet-Balkenende de kiezers een paar weken geleden. Het regeerakkoord van 2007 zou worden geherformuleerd. In goede harmonie. Met een koel hoofd en een warm kloppend hart.

Stimuleringsmaatregelen zouden hand in hand gaan met bezuinigingen waaraan niet viel te ontkomen. Inmiddels is de deadline – het plan zou op vrijdag 13 maart klaar zijn – zo goed als verstreken. Geen wonder. De onderhandelaars liepen meteen vast in de blubber van het Hollandse poldermodel.

Jan Peter Balkenende mocht de besprekingen voorzitten maar moest de eer delen met zijn vice-premiers Wouter Bos en André Rouvoet, minister Donner van Sociale Zaken en de fractieleiders Pieter van Geel (CDA) Mariëtte Hamer (PvdA) en Arie Slob (ChristenUnie). De Bende van Zeven, worden die samen genoemd. Dat was het eerste bord waarop de premier moest schaken. Want tegelijkertijd werd er onderhandeld met de sociale partners. Hun aanspreekpunt in het kabinet was niet Balkenende maar Donner. Een ingewikkeld proces inderdaad. Té ingewikkeld.

Dinsdag 10 maart liep alles spaak. Werkgeversvoorzitter Bernard Wientjes en de vakbondsleiders Agnes Jongerius en René Paas waren het eens geworden over een sociaal plan maar dat viel slecht in Den Haag. Te weinig bezuinigingen, vonden de christen-democraten. Donner kwam terug op beloften die hij een week eerder aan de andere leden van de Bende van Zeven had gedaan. Met die man viel geen land te bezeilen, vonden ze bij de PvdA en de ChristenUnie. Zelfs Balkenende reageerde geïrriteerd op zijn minister van Sociale Zaken.

Woensdag liepen de gemoederen nog hoger op. Donner verbrak de afspraak dat er niet via de media zou worden onderhandeld en tetterde in alle microfoons dat de stimuleringsplannen van de PvdA en de ChristenUnie te duur werden. Wouter Bos reageerde woedend. Hij beschuldigde The Don van partijpolitieke spelletjes.

Donderdag moesten de coalitiepartners zich aan hun haren uit het moeras zien te trekken. Vrijdag de dertiende dreigde voorbij te gaan zonder akkoord.

Arme Balkenende! Hij moet het land zien te redden zonder dat hij over de daarvoor benodigde bevoegdheden beschikt. Zou hij ‘s nachts in zijn bedje wel eens dromen dat hij Barack Obama is?

Max van Weezel