In de peilingen van Maurice de Hond ziet het rode lijntje van de SP eruit als de beurskoersen op Zwarte Maandag.

Menig andere lijsttrekker zou bij zo’n val in de kiezersgunst vreselijk verkrampen. Maar voor Emile Roemer lijkt de neergang juist een geweldige bevrijding. Sinds hij in de peilingen voorbij is gestreefd door Diederik Samsom is het alsof er een last van hem af is gevallen.

Afgelopen zondag was dat goed te zien tijdens zijn optreden in Buitenhof: Roemer zat er volstrekt ontspannen bij. De angstige blik van de televisiedebatten in de laatste weken had weer plaatsgemaakt voor de goedmoedige, onverstoorbare glimlach waarmee hij twee jaar geleden in de schijnwerpers verscheen. Veel intellectuele scherpte legde de socialistenleider in Buitenhof nog steeds niet aan de dag, maar de lastige vragen van Thierry Baudet over Europa en Ewald Engelen over de financiën wist hij rustig te pareren. Zelfs maakte hij af en toe een grapje.

De afgelopen weken zag Roemer eruit alsof hij voortdurend bang was te verliezen, maar misschien was hij eigenlijk juist bang om te wínnen. Wat moest hij, eenvoudige leraar uit Boxmeer, die net voor het eerst dikke boeken over de staatsfinanciën was gaan lezen, straks in het Torentje? En – erger nog – tussen die gehaaide regeringsleiders in Brussel?

Het is waar: de SP kreeg er de afgelopen tijd in de media ongenadig van langs, goeddeels onverdiend. De Socialisten stonden al te boek als verliezer toen ze in de peilingen nog maar één zetel hadden verloren ten opzichte van de peilingen van de week ervóór, terwijl ze op dat moment eigenlijk nog op zo’n vierentwintig zetels winst stonden ten opzichte van de vijftien echte zetels in de Tweede Kamer.
En toen kwam Diederik Samsom, de grote concurrent, over de vluchtstrook voorbij.

Voor de SP is het een bittere pil. Maar voor Emile Roemer lijkt het vooral een grote opluchting.