Eén persoon kreeg afgelopen zaterdag op het CDA-congres werkelijk de handen op elkaar. Niet Sybrand van Haersma Buma, de fractievoorzitter die met een goedbedoeld maar weinig spannend verhaal kwam over het CDA en de grote stad. Ook niet Ruth Peetoom, de partijvoorzitter die weliswaar tien keer het woord 'samen' gebruikte in haar speech, maar ook tot twee keer toe de naam van een afzwaaiend Eerste Kamerlid vergat. En al helemaal niet Maxime Verhagen, de vicepremier die vooral veel over 'innovatie' en 'uitdagingen' sprak en slechts van één derde van de aanwezigen een staande ovatie kreeg.

Nee, de ster van de dag was Jacobine Geel. De predikante annex tv-presentatrice – géén CDA-lid - is door de partij ingehuurd om de uitgangspunten van de partij te 'hertalen' voor de eenentwintigste eeuw. Zaterdag presenteerde ze de voorlopige bevindingen van haar commissie. 'Gespreide verantwoordelijkheid', vertelde ze de zaal, zou moeten veranderen in 'Nederland maken we samen'. 'Rentmeesterschap' kan voortaan door het leven als 'zorg voor de aarde'.

De CDA'ers aten uit haar hand. Hoewel Geels speech was ingepland in het doorgaans wat suffe gedeelte vóór de lunchpauze, kreeg ze een daverende ovatie. Ook bij een inspraaksessie, even later in zaal 717, zat het bomvol met enthousiaste partijleden. Na afloop hoorde ik menig CDA'er mijmeren dat dit misschien wel de gedroomde nieuwe leider is. Geel zelf lijkt er ook zin te hebben. Ze heeft inmiddels laten weten dat ze wel actief wil worden voor de partij – mits haar plannen worden aangenomen natuurlijk.

Hoe zit het met het politieke engagement van Bekende Nederlanders? De BN'ers die publiekelijk hun steun betuigen aan een politieke partij zijn op een hand te tellen. Je had Gordon die op pad ging voor de VVD, Louis van Gaal die sympathiseerde met het CDA, Bob Fosko die actief is in de SP, Eddy Terstall die zich roert bij de PvdA, Haye van der Heijden die afgelopen zomer een curieuze coming out beleefde als PVV-aanhanger. Dat is het wel zo'n beetje. Er bestaat in Nederland geen traditie van toonaangevende artiesten of intellectuelen die partij kiezen, zoals in Frankrijk of de Verenigde Staten. We blijven een natie van koopmannen, ook op cultureel en intellectueel gebied: politiek engagement is gevaarlijk want slecht voor de boek-, plaat- of showverkoop.

Maar hebben we hier juist geen window of opportunity voor worstelende politieke partijen? In de zoektocht naar aansluiting met de burger zouden BN'ers best wel eens rol kunnen gaan spelen. We leven in toenemende maten in een celebrity-cultuur, burgers voelen meer affiniteit met bekendheden dan met politici. Wat als die bekendheden eens eerlijk zouden zeggen op wie ze stemmen? Of de boer op gingen voor een partij? Je moet je BN'ers natuurlijk wel met zorg kiezen: geen Britt Dekker of Patty Brard of Gerard Joling (hoewel, de laatste zong ooit een lied voor Pim Fortuyn). Maar wat te denken van tennisser Richard Krajicek, die meeschreef aan het VVD-verkiezingsprogramma? Schrijver Karel Glastra van Loon die zich engageerde met de SP? Actrice Victoria Koblenko, die ik enkele jaren geleden op een PvdA-congres Ronald Plasterk zag aanklampen? Hoe verrassender, hoe beter. Zoals FC Twente-coach Co Adriaanse, die afgelopen zaterdag in NRC Handelsblad vertelde over zijn sympathie voor de PvdA ('Cohen is een begaafde technische spits, maar geen rouwdouwer', 'Links Nederland zal nooit verdwijnen, hoe graag Wilders dat ook wil').

Als ik PvdA, CDA of VVD was, zou ik per direct een 'commissaris werving BN'ers' aanstellen. Kost misschien 0,8 fte, maar levert zeker vijf zetels op.