Er was duidelijk teleurstelling op het gezicht van VVD’er Charlie Aptroot. Met een armetierige 54 stemmen verloor het Kamerlid gisteren de strijd om het Kamervoorzitterschap van de zittende preses Gerdi Verbeet (PvdA).

Vooraf was de Wassenaarse liberaal in de Haagse wandelgangen een stevige kans toegedicht. Hij had een rechtse meerderheid achter zich van VVD, PVV en CDA. Wellicht waren er ook nog wel SP’ers te vinden die wilden afrekenen met Verbeet. En zou de SGP principieel op een man stemmen?

Maar tijdens zijn ondervraging ging het mis. Aptroot hield een ellenlang, geestdodend betoog over interne logistieke aangelegenheden. Op drukke vergaderdagen zouden misschien twee debatten tegelijk gehouden kunnen worden. En was het nou nodig om elk jaar een nieuw kleurenkopieerapparaat te kopen?

Zijn definitieve doodvonnis tekende Aptroot met een pleidooi voor beperking van het aantal spoeddebatten. Op zich had hij daar een punt. Er zijn maar 30 zetels nodig om zo’n spoeddebat af te dwingen, en met name SP en PVV maakten daar de afgelopen jaren excessief gebruik van. De Kameragenda wordt voortdurend volgestouwd met niksige debatten over Telegraaf-relletjes en nu.nl-nieuwtjes. Dus stelde Aptroot gisteren voor om de grens van 30 zetels te verhogen, of eventueel een ander criterium te nemen (minstens drie partijen bijvoorbeeld).

Maar SP en PVV waren niet gediend van zulke vernieuwingsdrang. Spoeddebatten zijn een onmisbaar platform voor populistische stemmingmakerij. Dus stemden ze op Verbeet, die in haar publieke sollicitatiegesprek beloofde niets aan de status quo te zullen veranderen.

Aptroots spoeddebatten-betoog was niet alleen politiek ongelukkig, maar ook nogal ongeloofwaardig. Want zelf lust de VVD’er er ook wel pap van. Eind 2009 turfde de Nederlandse Nieuwsmonitor welke Kamerleden de meeste spoeddebatten hadden aangevraagd. De eerste vier ‘kampioenen’ waren uiteraard SP’ers en PVV’ers. Maar wie stond er op nummer 5? Inderdaad, Charlie Aptroot.

De pot en de ketel, u weet wel.