Klachten over de media bestaan sinds de pers bestaat. Sensatie­belust, tuk op hypes, bevangen door scoringsdrift, een hekel aan feiten, te weinig oog voor het goede nieuws – enfin, het rijtje is genoegzaam bekend. Ook de laatste weken was de oogst weer rijk.
Half november haalde PVV-Kamerlid Dion Graus de kranten met zijn hartekreet dat het hoog tijd werd voor ‘een soort perspolitie’. Leek hem een goed idee, gezien de ‘hufterigheid’ en de ‘schofterigheid’ waarmee journalisten schrijven over zijn troetelkind, de dierenpolitie. Via de diverse sociale kanalen barstte meteen de verontwaardiging los. Bedoeld als grapje, zei medeparlementariër Hero Brinkman daarop haastig.

Beschaafder ging het er aan toe in het stukje dat de scriba van de Protestantse Kerk in Nederland recentelijk schreef. Het slinkende vertrouwen in zijn instituut, opperde dominee Arjan Plaisier in Christelijk Weekblad, is mede te wijten aan ‘de media’. Die brengen immers alleen nieuws over de kerk als er ‘schandalen’ te melden zijn. ‘Zo wordt het beeld gecreëerd van een verkalkt instituut met op macht beluste bazen.’ En mensen geloven dat, want ‘het vertrouwen in de media’ is volgens hem ‘groot’.

Ook de mediawetenschap voegde zich in het koor. Hype­deskundige Peter Vaster­man van de Universiteit van Amster­dam liet dit weekend via het ANP weten dat de pers ‘grenzen heeft overschreden’ in de berichtgeving rond ’t Hofnarretje. De directeur van dit kinderdagverblijf werd volgens hem ‘ongelooflijk afgebrand en neergezet als mededader’. ‘De media hebben daar mede schuld aan.’

Nu hebben deze drie heren vast genoeg redenen om hun beklag te doen. Inderdaad schrijft de pers graag giechelig over de dierenpolitie, inderdaad is het imago van de kerk wel eens rooskleuriger geweest, en dat menig collega zich liet meeslepen in de opwinding rond ’t Hofnarretje – wie zal het ontkennen. Ook wij van de media zijn feilbare wezens, bovendien niet zelden behept met klassieke zonden als ijdelheid, hoogmoed, luiheid, onmatigheid. Het kan beslist geen kwaad als anderen ons daar gedurig op wijzen. Net zoals bij onszelf de hand permanent in eigen boezem dient te verdwijnen.

Schrale troost lijkt me dat in een open samenleving als de onze werkelijk grove onrechtmatigheden altijd aan het licht komen, juist dankzij de persvrijheid. Zie de schandelijke gedragingen van de Brit­se tabloid News of the World, onthuld door de Britse krant The Guardian. Lekker zo laten dus, zou ik zeggen. Er zijn deugdzame journalisten, er zijn verdorven journalisten. Daar valt heel best mee te leven – zeker omdat het alternatief vele malen erger is.

Daar denken ze bij Joop.nl geloof ik anders over. Zaterdag las ik op deze VARA-site een pleidooi van ene Joop Lahaise, PvdA-gemeenteraadslid te Amster­dam, tevens hoofdredacteur van MUG Magazine, krant voor minima. Hij blijkt het ten diepste eens te zijn met al die klagers over het bedenkelijke niveau van de media. Volgens hem schuilt er inderdaad ‘veel kaf tussen het koren, onder de schijn van perspluriformiteit’. De oplossing zoekt hij in ‘meer zelfregulering’. Geef de journalistiek de status van beschermd beroep ‘zoals die ook geldt voor notarissen en huisartsen’. Op deze wijze wil hij nette verslaggevers scheiden van broeders die werken bij ‘roddelbladen’ en bij media als De Telegraaf, PowNed, en GeenStijl met hun ‘vuilspuiterij’.

En dan zijn we van alle narigheid verlost? Dat we daar niet eerder opgekomen zijn.