H.J.A. Hofland schrijft drie keer per week een column voor NRC Handelsblad en eens per week een column voor De Groene.

Voor hem moet een column per definitie op drie pijlers rusten. ‘Het uitgangspunt moet een origineel, helder idee zijn, de stijl moet opvallen, en het geheel moet uitmonden in een conclusie.

Voor mij is een column gewoon journalistiek. Iets heiligers moet je er dus niet van maken. Een columnist die het moeilijk vindt om aan een onderwerp te komen, kan het bijltje er beter snel bij neerleggen. De onderwerpen staan bij mij meestal in de rij. Bij De Groene overleg ik eerst met hoofdredacteur Xandra Schutte waar ik over zal schrijven, bij de NRC pleur ik het er zo in. Ik begin gewoon, en dan ontstaat er vanzelf wat. Al is het wel handig als ik vooraf de conclusie al bedacht heb. Binnen een paar uur is het wel gepiept.

Met het moderne columnisme heb ik bijzonder weinig affiniteit. Alwéér zo’n stukje over hun weggelopen kater of over dat interessante oude mannetje dat ze zijn tegengekomen… Wát een ellende, al die stukjes. Helemaal als ze, zoals bij de Volkskrant, ook nog zo nodig in gele, groene of grijze kadertjes afgedrukt moeten worden. Ik kan Grunberg alleen in een zeer fel verlichte kamer lezen! Maar goed, ik weet inmiddels wie ik graag lees en wie ik moet mijden. Een enkeling volg ik vooral om te zien of hij alweer een nieuw dieptepunt heeft weten te bereiken. De meest inventieve en dapperste columnist is Hugo Brandt Corstius. Max Pam komt in zijn buurt. Hij is inventief, licht venijnig, met altijd een kleine tournure waarmee hij iemand te pakken neemt. Jérôme Heldring is vijfennegentig, maar schrijft nog steeds fris en vernuftig. Op Frits Abrahams ben ik eveneens erg gesteld. En Bert Wagendorp kan bij mij ook weinig kwaad doen.

Maar De Beste in zijn Vak? Mijnheer, dat is toch geen vráág?’

Foto: Paul Levitton.