Sinds ook de laatste moslimomroep aan wanbeleid ten onder ging, is aan de NTR de eer om de islamitische gemeenschap in Nederland te bedienen.

Nogal merkwaardig, althans voor een zogeheten ‘taakomroep’. Die moet immers naar eigen zeggen ‘informatieve, culturele en educatieve’ programma’s verzorgen – en geen religieuze. Maar zolang ze zich houden aan die drie criteria, kun je je er iets bij voorstellen. Des te opmerkelijker is het Ramadan Journaal, dezer weken te zien op de zaterdagmiddag. Met enige goede wil kun je het onderdeel waarin een BN’er solidair een dagje meevast nog ‘educatief’ noemen. ‘Cultureel’ dat waarin twee vrouwen ramadanhapjes koken. ‘Informatief’ de berichten over vastende moslims elders op de wereld. Maar wat te denken van de rubriek met ramadanweetjes?

De eerste aflevering behandelde de prangende vraag wat je moet doen ‘als je het als moslim een beetje goed wilt hebben in het hiernamaals’. Omstandig legde een student van de Islamitische Universiteit Rotterdam uit hoe je door veel ‘pluspunten’ te halen en zo weinig mogelijk ‘minpunten’, zo snel mogelijk ‘in het paradijs komt’. Om eraan toe te voegen dat twee engelen, gezeten op je linker- en rechterschouder, bijhouden hoe hoog je score is. Afgelopen zaterdag was de kwestie ‘wat de islam zegt’ over een slechte adem tijdens de ramadan.

Welnu, luidde het antwoord, dat is niet erg. Allah zelf vindt immers de adem van een ‘vastende persoon’ lekkerder ruiken dan muskus.
Interessant, ik kan niet anders zeggen. Alleen, zou de publieke taakomroep op dezelfde wijze het leerstuk van de Heilige Drie-eenheid behandelen? Of van Maria’s onbevlekte ontvangenis? Ik vermoed zomaar van niet. Ik vermoed zomaar dat geen redacteur op het idee zou komen. Enige excuus: daarin staat de NTR niet alleen. Zodra de ramadan aanbreekt, schuiven de seculiere media eensgezind hun journalistieke maatstaven terzijde. Hoewel de jaarlijkse terugkerende vastenmaand net zo weinig nieuwswaarde heeft als pakweg het jaarlijks terugkerende Divali, het Loofhutten-
feest of Pasen, is er bijna geen krant of zender die de ramadan negeert. Interviews met islamitische bakkers die zelf geen hap mogen nemen van de heerlijkheden die ze bereiden, reportages over multiculturele iftarmaaltijden, berichten over het precieze einde van de vastenmaand – ze zijn vaste prik. En rechtvaardigt de ramadan wél journalistieke aandacht (dit jaar bijvoorbeeld rond olympische sporters die zich onthouden van eten en drinken), dan wordt dat tot vervelens toe uitgemolken.

Het mag natuurlijk. Maar was ik moslim, ik wist een ding heel zeker: zolang dit voortduurt, is de integratie bij lange na niet voltooid.

elma.drayer@vn.nl