Vijf lijsttrekkers konden dit weekend ieder twee pagina's vullen van De Telegraaf. Glimmend van plezier, kwinkslag hier, bon mot daar, zag je ze aan het werk op de Amsterdamse Basisweg. Achteraf meldden ze dat ze ervan hadden genoten. 'Hartstikke leuk, zo'n krantje maken,' zei de een. 'Is toch wel een vak, hoor,' zei de ander. Aan het eind van de sessie mochten de tijdelijke hoofdredacteuren hun handtekening achterlaten op een pilaar. De VVD-leider was zo goedgemutst dat hij in de R van zijn achternaam een smiley tekende. Of zou hij dit bakvisgrapje altijd maken?

De opgewektheid van de lijsttrekkers was alleszins begrijpelijk. Heer en meester over je eigen berichtgeving, in de grootste krant van Nederland - welke politicus dagdroomt er niet van?
Het resultaat dat maandag in de kiosk lag, was zonder meer aandoenlijk. De vijf leiders waren op hun allerdaadkrachtigst gefotografeerd: frisse blikken, geen verbeten trekjes om de mond of kringen onder de ogen. En ze brachten uitsluitend positief nieuws ('PvdA pakt files beste aan', 'VVD loodst Nederland door crisis'). Verrassend was alleen de zelfspot die hier en daar doorschemerde. Michelle Obama die op de CDA-pagina tegen Balkenende zegt: 'U kijkt zo lief.' Het tekeningetje op de PvdA-pagina: 'Liefde is... de boel bij elkaar houden!'

Terwijl ik het katern doorbladerde, dacht ik ineens aan Rob Riemen, oprichter-directeur van het Nexus Instituut. Wat zou hij van zo'n luchthartige onderneming vinden? In Buitenhof had hij zondag uitgebreid mogen somberen over de hedendaagse democratie en de rol van 'de massamedia' daarin. De recente televisiedebatten noemde hij 'beschamend', 'schijnvertoningen', een bijdrage aan de 'trivialisering van de politiek' en aan de 'debilisering van Nederland'. Bovendien gaat het nooit over 'de inhoud', alleen over de economie (hierbij trok hij een vies gezicht). 'Wezenlijke', 'filosofische' vragen komen in het parlement niet meer aan de orde, zei hij. Terwijl wij toch in een 'beschavingscrisis' verkeren.

De man hééft natuurlijk een punt. Politiek en media houden elkaar als nooit tevoren in de greep. Zendtijd en kolommen die gevuld moeten raken, getwitter en geblog, reaguurders en alomtegenwoordige camera's - ze maken van elk incidentje een kwestie van nationaal belang. 'Mediacratie' heet het verschijnsel, geloof ik. Of 'emocratie'.

Alleen: wie dit wil terugdraaien, zal genoopt zijn tot nogal drastische maatregelen. Bijvoorbeeld de bepaling dat voortaan louter hoogontwikkelde, filosofisch geschoolde, welgemanierde wezens mogen deelnemen aan het politieke debat. En dat louter fatsoenlijke media daarvan verslag mogen doen. In dat geval zal het er ongetwijfeld veel beschaafder aan toe gaan. Of Nederland dan nog steeds de vierde plaats verdient op de wereldwijde Economist Intelligence Unit's Democracy Index lijkt me de interessante vraag.

Vorige week was hier - op uitnodiging van ontwikkelingsorganisatie NCDO - een gezelschap 'verkiezingswaarnemers' te gast, afkomstig uit zogeheten 'jonge staten'. Doel van de reis: observeren hoe Nederland dat doet, campagne voeren. De Ghanese fotojournalist Nana Kofi Acquah keek volgens de Volkskrant 'zijn ogen uit'. Omdat hij geschokt was over het bedroevende niveau? Welnee. 'Ik ben vooral gecharmeerd,' zei hij, 'van de Nederlandse debatcultuur.' Ghana kent helemaal geen verkiezingsdebatten, vertelde hij. Daar geven de kandidaten alleen persverklaringen uit. Of schelden hun opponenten de huid vol tijdens rally's voor de eigen achterban.

Wij tellen alles. Behalve onze zegeningen.