Bas Heijne schrijft sinds 2001 een column in NRC Handelsblad. Er is, zegt Heijne, bijna geen genre zo breed als dat van de column.

'Je hebt de huis-, tuin- en keukencolumns van mensen als Sylvia Witteman en Aaf Brandt Corstius, de cursiefjes zoals Martin Bril ze schreef of de rustige beschouwingen van H.J.A. Hofland. Die zijn nauwelijks met elkaar te vergelijken.

Mijn voorbeeld is Gore Vidal. Die gebruikt een geweldig soort verbale humor. Een polemiek is bij hem nooit een opeenstapeling van bijvoeglijke naamwoorden, zoals Theo van Gogh dat deed. Bij hem is het sereen en sec. De mooiste polemiek wordt nooit expliciet, terwijl hij voor degene die het betreft wel aankomt als een rotklap. Als je columns schrijft, heb je altijd een radar aanstaan. Dus als ik thuis op de bank tijdens het zappen even langs Carlo & Irene kom, blijf ik toch even kijken. Ik lees ook veel anderen. Bij veel columnisten zap je na twee zinnen al weg. Niet eens omdat je dat wilt, het gaat onbewust.

Grunberg sla ik nooit over, al is die Voetnoot bijna geen column maar een genre op zichzelf. Met Elsbeth Etty ben ik het vaak niet eens, maar ik lees haar stukken altijd uit. Bij de Volkskrant hebben ze echt veel te veel columnisten. De spoeling wordt daardoor wel erg dun. De meesten scan ik hooguit. Remco Campert is vaak prachtig; dat Hollands realisme met een transcendente alledaagsheid. Wie ik altijd goed vind, is Bert Wagendorp. Hij boeit me, weet me vaak te verrassen. Ik vind hem een waardige opvolger van Jan Blokker. Voor mij is Wagendorp De Beste in zijn Vak.'