Begin september konden we onszelf nog feliciteren. Het Sociaal en Cultureel Planbu-reau meldde in een persbericht dat het met de maatschappelijke acceptatie der homo's bergopwaarts gaat. Niet alleen is volgens het SCP geen enkel land ter wereld zo 'homotolerant', ook voltrekt de verandering zich in spectaculair tempo. Was in 2006 nog vijftien procent van de bevolking openlijk 'homonegatief', vijf later heeft slechts één op de tien Nederlanders moeite met zijn andersgeoriënteerde medeburgers. Het onderzoek relativeerde dat het hier 'zeggedrag' betrof: je hóórt in dit land homo's heel normaal te vinden. Hoe je ze in de praktijk van alledag bejegent, is een tweede. Maar als je de kranten moest geloven, leek het walhalla toch bijna daar.

Krap een maand later wemelt het plotseling van de berichten over homo's die kampen met pesterijen van buurtgenoten. Grote steden als Amsterdam, Utrecht en Den Haag, bescheiden provincieplaatsen als Amstelveen, Sittard en Ulft - ze kennen nu allemaal hun eigen belaagde homostel. Na het zoveelste incident opende de Gay Krant vorige week een meldpunt 'voor slachtoffers van homohaat', dat in een mum van tijd tachtig klachten binnenhaalde. Een Kamerdebat staat inmiddels op stapel.

Natuurlijk, elke bedreiging dient ons het schaamrood op de kaken te jagen. Maar worden homo's heden ten dage inderdaad 'massaal geterroriseerd', zoals Gay Krant-hoofdredacteur Henk Krol volgens De Telegraaf beweerde? Massaler dan pakweg vijf, tien, vijftien jaar geleden?

Uit meldingen valt geloof ik so-wieso nooit veel af te leiden. Ze zijn wat ze zijn. Als ze stijgen, dan stijgt simpelweg het aantal mensen dat de weg weet te vinden naar een meldpunt. Over de omvang van de misstand als zodanig zeggen zulke cijfers weinig.

Aan duidingen was niettemin dezer dagen geen gebrek. Treurig genoeg is het thema immers tot op het bot gepolitiseerd. Dat uitgerekend de voorman van de PVV ('Onaanvaardbaar!') zich het lot van de homoseksuele medemens aantrekt, zal hier ongetwijfeld mee te maken hebben. ('Ik vind dat bijna een beetje vies,' zei een homo deze week tegen dagblad De Pers.) Dat de PVV-leider het allochtone aandeel nogal gretig benadrukt, drijft menigeen helemáál tot razernij. Op hun beurt worden zijn ideologische tegenvoeters niet moe te onderstrepen dat het merendeel van de homobelagers nog altijd autochtoon is. De oververtegenwoordiging van Marokkaans-Nederlandse treiteraars in Amsterdam, zei een socioloog in nrc.next, zou hij liever interpreteren als 'jarenlange conflicten tussen buurtbewoners', waarbij geaardheid 'niet de enige reden' is. 'Een auto die verkeerd geparkeerd staat. Een heg die niet goed geknipt is.'

Veel meningen, kortom, weinig feiten. Al met al blijven we lelijk in het ongewisse over wat er de laatste tijd werkelijk aan de hand kan zijn. En eerlijk gezegd is de pers daarbij weinig behulpzaam geweest. Die nam bij alle recente incidenten genoegen met het relaas van de slachtoffers ('Ik vroeg naar de burgemeester, maar ik kwam niet voorbij de receptioniste'), het weerwoord van de autoriteiten ('De gemeente en de politie zeggen niet op de hoogte te zijn van de problemen'), en misschien een sfeerreportage uit de betreffende buurt. Hoe de zaak precies escaleerde, wie wat deed en waarom - ik heb het tot nog toe nauwelijks gelezen.

Toch jammer dat het ouderwetse handwerk uit de gratie raakt.