Te midden van de mediahysterie na een paar dagen strenge vorst viel één bericht op: anchorwoman Sacha de Boer zou de president-directeur van de Nederlandse Spoorwegen op te scherpe toon hebben geïnterviewd over het falen van zijn bedrijf. Het voorval, vorige week vrijdag in het Achtuurjournaal, bracht het op Twitter zelfs even tot world wide trending topic. Dus dan weet u het wel.

De Boer was daar zelf zo ondersteboven van dat ze een blog wijdde aan het incident, waarin ze verantwoording aflegde. Onder de pakkende kop: ‘Waarom leek het toch alsof ik zo onbeschoft was tegen de NS?’ beschrijft ze hoe ze op ‘licht plagerige’ toon haar eerste vraag stelde, de president-directeur (‘pats’) afkapte, hem (‘pats, ik weer’) nogmaals onderbrak. Om vervolgens de satellietverbinding aan te wijzen als de belangrijkste boosdoener. Aan de studiotafel was het dankzij oogcontact en lichaamstaal wellicht anders gegaan, per satelliet een ‘kritisch interview’ voeren is ‘bijna onmogelijk’. ‘En toch deden we het in dit geval omdat de NS op zo’n dag wel wat uit te leggen heeft.’

Dat blogstukje leverde op zijn beurt 834 reacties op, althans tot het moment dat ik dit schrijf. Achthonderdvierendertig kijkers die de moeite namen achter hun toetsenbord te kruipen teneinde hun licht te laten schijnen over deze brandende kwestie – wij moeten wel in een gelukkig land leven.
Aangezien ik de betreffende uitzending die avond niet had gezien, dacht ik dat ik wonderwat had gemist. Dus keek ik terug via internet. En nog eens. Pardon?

Eerst was er zo’n reportage waarin gestrande reizigers (‘Schandalig, schandalig!’) hun ongenoegen met ons deelden. Toen wendde De Boer zich naar het megascherm opzij, alwaar president-
directeur Bert Meerstadt in beeld verscheen. De man, geadviseerde glimlach op het gelaat, poogde de gemoederen te sussen. De interviewster poogde hem namens het Nederlandse volk ter verantwoording te roepen. Veel opwindender werd het niet.

Opmerkelijk was welbeschouwd alleen die satellietverbinding. Bij mijn weten ligt Utrecht sinds jaar en dag zestien kilometer van het Hilversumse Media­-park. Kleine moeite, zou je denken, om een verslaggever met cameraman op pad te sturen teneinde zo’n verantwoordelijke pittig te ondervragen – microfoon onder de neus. Helaas raakte dat simpele concept bij het NOS Journaal in diskrediet. Dus vinden interviews bij voorkeur plaats vanuit de studio, via een dure, maar moeizame satellietverbinding, compleet met haperingen en vertragingen. Waardoor Utrecht tegenwoordig even ver weg lijkt te liggen als pakweg de provincie Uruzgan.

Zou het te maken hebben met de upgrading van de functie? In mijn herinnering waren nieuwslezers ooit vaklieden van zekere leeftijd, gezegend met een fraai stemgeluid, die in kraakhelder Nederlands de berichten voorlazen. Niks mis mee. Enkele jaren geleden, waarom heb ik niet mee-
gekregen, werden zij bevorderd tot het hoge ambt van ‘presentator’. Sindsdien behoort ook het genre van het live interview tot hun standaardrepertoire.

Tussen ons gezegd en gezwegen: per satelliet levert dat eigenlijk altijd kijkers-ongemak op. Spreekt de presentator met een correspondent, dan zijn de vragen en antwoorden zo voorgekookt dat lijkt alsof je in een amateurtoneelstukje bent beland. Verschijnt op het scherm een functionaris, dan ontvouwt zich een gesprek zoals De Boer dat voerde.

Erg veel voegt de techniek welbeschouwd niet toe. Erg veel wijzer wordt niemand ervan. Zelfs niet als de NS op zo’n dag heus wat uit te leggen heeft.