Sinds de Libelle Zomerweek eind jaren negentig begon, kan er geen meimaand voorbijgaan of redacties sturen een verslaggever naar het evenement op het Almeerderstrand. Altijd raak, denken ze vermoedelijk, net als de jaarlijkse Huishoudbeurs. Rubriekschrijvers die verlegen zitten om een onderwerp zijn er al net zo verzot op.

Ook vorige week was de oogst weer rijk. Uiteraard besteedde PowNews er maandag meteen een geinig itempje aan. We zagen eerst vrouwen met malle hoedjes, waarna demissionair minister Ivo Opstelten in beeld kwam. Hij meldde dat 'wijlen mijn moeder ongelooflijk trots' zou zijn geweest op zijn optreden bij Libelle. Dat hij het er 'gewoon leuk' vond. En dat hij behalve Henk en Ingrid, 'veel Jacquelines, Rietjes, Miesjes en Miepjes' was tegengekomen. 'Heel veel Miepjes!' riep de reporter gevat. De geschreven pers liet zich evenmin onbetuigd. Speciaal NRC Handelsblad kon er geen genoeg van krijgen. Dinsdag lazen we hoe een rubriekschrijver tussen 'duizenden Libelle-lezeressen, huisvrouwen' langs de kraampjes slenterde. Daar telde hij tevens 'een paar gelaten kijkende echtgenoten' die 'als lastdieren' achter hun vrouw aansjokten, 'niet zelden een volle boodschappentas meezeulend'. Maar 'ontspannend' werkte het wel, vond hij, dit 'meedeinen op een kalm consumerende vrouwenmassa'.

De volgende dag konden we in dezelfde krant lezen hoe een redacteur met de touringcar naar Almere was afgereisd. Zijn medepassagiers waren in meerderheid 'kort gekapt en bebrild met strak (rood) montuur' en bleken hun handtas 'de hele reis' op schoot te houden. Ook droegen ze allemaal 'makkelijk schoeisel'. En zodra de chauffeur 'voor de zekerheid' het busnummer voor de terugreis doorgaf, pakten ze 'en masse' hun notitieblok uit die tas.

Het zijn de topoi van het Libelle Zomerweek-genre. De afgelopen vijftien jaar kon je namelijk in elk stukje lezen over de makkelijke schoenen, de kapsels dan wel driekwartbroeken, de 'volgepropte' boodschappentassen (al dan niet op wieltjes), de 'ongelukkig' kijkende, sjokkende mannen, de 'hamsterende' vriendinnenclubjes die het er 'keigezellig' vinden. Alleen de weersomstandigheden variëren.

Het is vooral het toontje dat treft. Want met soortgelijk dedain zou je een congres van de SP kunnen beschrijven, de jaarvergadering van Philips-aandeelhouders of van het Genootschap Onze Taal. Alleen, dat gebeurt zelden. Bij de Libelle Zomerweken daarentegen lijkt neerbuigendheid verplicht. De pers zet de kleinburgerlijkheid te kijk. En verraadt zo haar eigen kleinburgerlijkheid.

Libelle's hoofdredacteur Franska Stuy zei zaterdag in Het Parool dat ze er inmiddels de schouders over ophaalt. Ik geef haar met het jaar meer gelijk.