Arnon Grunberg schrijft columns voor veel verschillende kranten en tijdschriften.

Sinds anderhalf jaar schrijft hij een dagelijkse Voetnoot op de voorpagina van de Volkskrant. Een goede column wordt volgens Grunberg gekenmerkt door het feit dat de lezer de volgende column van die columnist ook wil lezen. ‘Als het je op dinsdag lukt een goed stukje uit je pen te krijgen, lukt je dat op woensdag ook, tenzij je dood bent.’

Of een columnist wel of niet maatschappelijk geëngageerd schrijft, is geheel aan hemzelf. ‘Dat is de privémening van de columnist. Ik volg Frits Abrahams, maar zijn stukjes over zijn katten lees ik meestal slechts voor de helft. Dat zegt veel over mij. Als een columnist schrijft hoe hij de katjes van zijn kinderen verdrinkt, of hoe hij zijn huisdieren gebruikt om zijn ingeslapen seksleven met zijn vrouw nieuw leven in te blazen, zou ik dat wellicht interessant vinden om te lezen. Er is verder niets op tegen om over persoonlijke besognes te schrijven. Toen Annemarie Oster schreef over haar kortstondige seksuele relatie met Mulisch en over de versierpogingen van de heer Bolkestein heb ik daarvan genoten.

Ik vind Kristof van de New York Times erg goed omdat hij veel reist en doorgaans goed geïnformeerd is. Friedman is diep weggezakt. Brooks volg ik omdat ik wil weten wat sociaal-conservatieve mensen denken. Ik wil niet zeggen dat Amerikaanse columnisten van een ander kaliber zijn, maar ze reizen nog wel eens. Zeker Kristof en Friedman, en dat kun je van de meeste Nederlandse columnisten niet zeggen. H. Brandt Corstius heeft geschreven dat iedere columnist zichzelf de beste vindt en dat is natuurlijk waar. Ik volg Abrahams, Heldring en Heijne en dat is zeker geen straf.

Als vaste columnist van de Volkskrant lees ik alle columns in die krant. Sterker nog: beroepshalve lees ik die krant min of meer van a tot z, maar uiteraard heb ik geen mening over mijn collega’s.’

Foto: Keke Keukelaar.