Het nieuws dat Larry King na vijfentwintig jaar stopt met zijn fameuze talkshow Larry King Live bij CNN (klik voor het fragment uit de show) deed me in een reflex een boek uit de kast pakken. Soms roept een naam de onmiddellijke associatie met de titel van een publicatie op. Bij Larry King denk ik direct aan Tell It To The King, een autobiografische terugblik waarvan de beroemdheid me na afloop van een interview in Washington (voor de goede orde: ik ondervroeg hém) op 13 augustus 1990 een exemplaar cadeau gaf. Op het schutblad krabbelde hij een opdracht, die me in eerste instantie vervulde van trots: ‘To Rudie. A great journalist.’ Aardig van hem, maar hoe kon hij heet van de naald direct een kwaliteitsoordeel over mijn ambachtelijke vaardigheden uitspreken? Ik had het stuk nog niet geschreven!

Als King zelf minder goed zou zijn geweest in zijn vak had hij het nooit veertigduizend interviews, tot aan zijn zevenenzeventigste, volgehouden. Dat bijna alle groten der aarde bereid waren om naar de kleine studio aan Massachusetts Avenue in Washington af te reizen om zich door King te laten bevragen, duidt op populariteit en een gezaghebbende status. Een keiharde interviewer was King niet. Zijn stijl van ondervragen berustte eerder op aanmoedigingen om dóór te praten dan dat hij van plan leek om er een kruisverhoor van te maken. Hij bereidde zich niet of nauwelijks op het programma voor. ‘Ik zal nooit een boek lezen van de schrijver die ik moet interviewen’, vertelde hij me destijds. ‘Anders verlies ik mijn nieuwsgierigheid en hoef ik hem niet meer te vragen waarom hij dat boek schreef. Dan ken ik de antwoorden al.’ King kwam een heel eind met die aanpak, al neigde hij soms naar het soort oppervlakkigheid waar ook het promoveren van een Nederlandse gesprekspartner tot ‘a great journalist’ een symptoom van was.

Vlak voordat hij begon aan de uitzending die ik mocht bijwonen, liet Larry King zich kennen als een aimabel causeur die geen onderwerp uit de weg ging. Ook zijn uitgesproken zwak voor vrouwen kwam ter sprake. King heeft acht huwelijken achter de rug. In de jaren vijftig, toen hij nog een eenvoudige dj was bij een lokaal radiostation in Miami, beleefde hij zijn eerste escapades. Zo belde een bewonderaarster om half drie ’s nachts naar de studio en lispelde zwoel: ‘You drive me crazy. I want you.’ Ze gaf hem haar adres en King kondigde aan dat de luisteraars nu van de vier kanten van de dubbel-lp Harry Belafonte at Carnegie Hall konden gaan genieten. Twee minuten later zat hij in de auto, op weg naar zijn aanbidster. Ze kuste hem vurig toen hij haar woning binnenging, maar op de achtergrond liet de radio een alarmerend geluid horen: ‘Down where the nights, where the nights, where the nights…’ King maakte rechtsomkeert, blies een stofje weg en zette de plaat opnieuw op. De volgende dag trok hij bleek weg toen hem werd verteld dat de rest van het programma had bestaan uit een eindeloze herhaling van where the nights, where the nights, where the nights.