Stanley Hillis was altijd in voor een kopje koffie en een praatje. Toen ik in 1986 een reportage in de Scheveningse gevangenis maakte, was hij degeen die me in deze niet alledaagse omgeving op mijn gemak stelde. Sommige gevangenen waren angstaanjagend zoals de ontvoerder van Toos van der Valk, Gianni S.. ‘Trek je maar niets van die anderen aan,’ zei Stanley die toen voor roofovervallen zijn straf uitzat. ‘Ze doen je niets, zeker niet met mij in de buurt.’

In de weken dat ik rondliep op de B1-vleugel, toen een afdeling voor de allerstrengst gestraften, gaf Hillis me het gevoel dat hij me beschermde. Ik sprak met gedetineerden, ging met ze mee naar hun werk (zakjes plakken), was met ze op de luchtplaats als ze naar buiten mochten en at spaghetti, biefstuk en tomatensla met ze, klaargemaakt door Charlie da Silva, later beroemd geworden vanwege zijn televisie-optreden over de relatie tussen Mabel van Oranje en Klaas Bruisma bij Peter R. de Vries. Charlie zat samen met Stanley in de gedetineerdencommissie en samen voerden ze overleg met de directie.

Een paar keer sprak ik met Hillis af en bezocht ik hem ’s avonds in zijn cel. In zijn hoofd was hij altijd met vluchten bezig vertelde hij. Die gedachten bracht hij ook in de praktijk, want het was hem een jaar eerder gelukt om uit de Bijlmer bajes te ontsnappen en in Scheveningen had hij een stuk uit het metalen frame van zijn stoel gehaald, daarmee kon hij bikken en hakken. Als hij niet aan het klussen was, stopte hij de buis terug in zijn stoel en maakte hem vast met plakband.

‘Het denken over ontsnappen is een drang van binnenuit. Ik ben in de bajes veel harder geworden. Vroeger was ik verschrikkelijk verlegen, als iemand me iets vroeg, kreeg ik meteen een rooie kop. Zelfs toen ik in het Vreemdelingenlegioen zat, moest ik vaak blozen.’ Daarnaast was Hillis nogal huiselijk ingesteld: ‘Ik probeer het hier een beetje leefbaar te houden, we hebben een ijskast gekocht en een wasmachine, nu ben ik bezig met een keukenblokje.’

Als Stanley een wasje ging doen, draafde hij langs de andere cellen op de gang en vroeg of er nog iemand wat voor de was had. Hij vond het zonde om het ding maar halfvol te laten draaien.
Ik heb de grote misdadiger alleen maar meegemaakt als een aardig en prettig mens die het systeem graag te snel af wilde zijn. ‘Ik meet alles van tevoren uit, ik maak maquettes, met garen en haakjes oefen ik dan. Ontsnappen is zo’n heerlijk gevoel, over de muur en hup, en dan met een glas whisky genieten in het besef dat ik ze mooi te pakken had.’