Deze week is het slotpleidooi van advocaat Ulrich Busch voor zijn cliënt John Demjanjuk. De man die in München terechtstaat omdat hij kampbeul in het vernietingskamp Sobibor zou zijn geweest, een klein stadje in Polen waar in de oorlog meer dan 33.000 Nederlandse joden zijn vermoord. Het belangrijkse document in dit proces dat anderhalf jaar geleden begon is de Trawniki-kaart, een identiteitskaart waarop stond dat hij dienst deed als bewaker in de kampen. Volgens de aanklagers hét bewijs dat Demjanjuk schuldig is, advocaat Busch houdt vol dat het om een vervalsing gaat, hij vindt dat de eenennegentigjarige Oekraïner Demjanjuk slachtoffer is. Als kleine jongen van de Russische geheime dienst en later van Israël waar hij terechtsstond als Iwan de Verschrikkelijke, de beul van Treblinka. Hij werd in 1993 in hoger beroep vrijgesproken. Toen al zoemde in de rechtbank rond dat Demjanjuk in Sobibor was geweest.

In de afgelopen anderhalf jaar hebben eenentwintig Nederlandse, inmiddels bejaarde nabestaanden, zonen en dochters van vermoorde ouders in Sobibor, zich in het proces gevoegd. Zij mochten vertellen in de rechtbank hoe de onvoorstelbare moordmachine in Polen (bij aankomst werd je meteen vergast) hun leven had getekend. Ze hebben de rol van pleitbezorger voor hun ouders op indrukwekkende en waardige wijze vertolkt. Voor sommigen maakt het niet eens meer uit of Demjanjuk nu wel of niet wordt veroordeeld. Alleen hadden ze allemaal graag gewild dat hij zijn mond tenminste één keer had opengedaan. Maar dat deed hij niet, hij lag op een bed en zweeg.

Volgende week als de uitspraak volgt, gaan de Nebenkläger opnieuw met z'n allen naar München, ze willen erbij zijn als het vonnis wordt geveld. Dat zijn ze aan hun ouders verplicht.

Komende week in Vrij Nederland een artikel van Margalith Kleijwegt over Demjanjuk, zie ook het Dossier Demjanjuk.