Terwijl het politieke debat zich concentreert op de vraag hoe de overheid in eigen huis financieel orde op zaken moet stellen, moeten u en ik dringend bijpraten over de stand van de economie. Want terwijl u uw burgerplichten serieus neemt, verwaarloost u uw verantwoordelijkheid als consument. Of u de hand van de knip wilt halen, dat is straks mijn vriendelijke verzoek.

Anderhalf jaar geleden, september 2008, brak de kredietcrisis in volle hevigheid los, en de financiële crisis veroorzaakte op zijn beurt een economische crisis die qua diepte en reikwijdte alleen te vergelijken was met vooroorlogse gebeurtenissen.

Bedrijven (in de vorm van dalende winsten), zzp'ers (in de vorm van dalende omzetten) en de overheid (stug blijven uitgeven met oplopende schulden als gevolg) vingen de eerste klappen op, terwijl uitzonderlijk ruim monetair beleid en moedige reddingsacties de financiële sector overeind hielden.

We leven nog. Sterker: de economische krimp, in Nederland een procent of vijf, is weer omgeslagen in groei. De grafiekjes laten vooralsnog het V-vormige beeld zien waarop we anderhalf jaar geleden alleen maar durfden hopen. Tot zover geen klachten.

Maar in economisch herstel zit een zekere logica, die samenhangt met de verschillende soorten bestedingen. Eerst houden overheidsbestedingen de economie draaiende, dan trekt de vraag uit het buitenland aan waardoor de export groeit, en vervolgens moeten consumenten en bedrijven (via hun investeringen) het bestedingsstokje overnemen.

De eerste twee stappen zijn gezet: de overheid heeft haar werk gedaan (zodat u nu als burger moet helpen nadenken over het afbetalen van de schulden); de spectaculaire groei van de uitvoer wijst erop dat ook het (Aziatische) buitenland de rol speelt die we ervan verwachten. Maar daar stokt het een beetje.

Volgens de cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) is het consumentenvertrouwen sinds het dieptepunt van de crisis stevig toegenomen, zoals het hoort, maar de laatste maanden daalt het juist weer. Uw 'koopbereidheid', maakte het CBS vorige week bekend, is met vijf punten afgenomen, wat wil zeggen dat minder mensen het een 'gunstige tijd voor grote aankopen' vinden.

Ook het vertrouwen in de economie in de komende twaalf maanden en in de eigen financiële situatie het komende jaar hebben een deukje opgelopen. Dat is dus niet zoals het hoort. Want minder vertrouwen betekent minder consumptiegroei.

De lijst argumenten waarom u meer vertrouwen in de nabije toekomst zou moeten hebben, is lang. Het zijn argumenten van feitelijke aard (zie www.cbs.nl): door het herstel op de beurzen is de helft van de vermogensverliezen alweer goedgemaakt; de daling van de huizenprijzen is tot stilstand gekomen; de groei van de werkloosheid blijft ver achter bij de sombere vooruitzichten terwijl het aantal ingekochte uitzenduren alweer stijgt en het aantal ontslagaanvragen daalt; de orderpositie van het bedrijfsleven verbetert met de dag, voeding gevend aan het steeds verder stijgende producentenvertrouwen.

Waarom dan toch somber? Ik denk dat u een juiste taxatie maakt van de politieke situatie, en daar vervolgens ongelukkig naar handelt. De schulden die de overheid heeft gemaakt om de crisis af te betalen, moeten worden betaald, en wel door de belastingbetaler.

Bij een gegeven verwachting over uw toekomstige bruto inkomen verwacht u - volkomen terecht - meer belasting te moeten betalen en dus een lager netto inkomen. En aangezien de consumptie uit netto inkomen moet worden betaald, doet u maar even rustig aan. Ik feliciteer u met uw wijsheid en inzicht. U past de economische consumptietheorie vlekkeloos toe.

Maar waarom nu? Dit is geen tijdvak om de homo economicus uit te hangen, economisch herstel vraagt om consumptie. Als u niet wilt shoppen voor uw eigen genoegen, koop dan die nieuwe bank omwille van ons allemaal.

Als er herfst 2010 een nieuw kabinet is, en een coalitieakkoord met concrete maatregelen, heeft u beter zicht op de gevolgen voor uw eigen portemonnee. Ga dan maar zitten rekenen, en laat in de tussentijd de euro's lekker rollen. Doe het voor uzelf en voor het land.