Saskia Peerdeman (VU Amsterdam) voelde zich al vroeg tijdens haar studie aangetrokken tot chirurgie.

‘Dat handwerk spreekt me aan: met je handen iemand helpen genezen. En ik voelde een fascinatie voor het functioneren van de hersenen.’ Peerdeman (50) beseft dat het niet zomaar een orgaan is waarin ze snijdt. ‘Je bent bezig met de kern van wat iemand maakt tot wie hij is. Elke complicatie kan ernstige gevolgen hebben voor de rest van iemands leven. Toen ik als dokter begon, had ik als ideaal dat ik alle mensen wilde genezen. Dat bleek al snel een utopie. Wie vaak genezing wil brengen, moet geen neurochirurg worden. Je probeert voornamelijk de optimale kwaliteit van leven te garanderen. Als iemand met ernstig hersenletsel binnenkomt na een ongeval doe je alles wat je kunt, maar daar zitten duidelijk beperkingen aan. Er zijn patiënten over wie je thuis piekert: jonge mensen met een goedaardige tumor die nu nog geen klachten geeft. Eens moet je toch een keer een knoop doorhakken en gaan opereren. Maar wanneer? Ik heb een periode de kinderafdeling onder mijn hoede gehad. Mijn eigen kinderen waren toen nog klein. Het lukte mij niet goed om het van me af te zetten. Het putte me emotioneel te zeer uit. Dit heb ik niet bij volwassenen.

Ik weet van de meeste van mijn collega’s niet precies hoe ze opereren. Ik ga af op wat ik gehoord heb. Voor een familielid met een gecompliceerd wervelkolomprobleem zou ik bijvoorbeeld kunnen overleggen met Wilco Peul, en bij een ruggemergtumor met Peter Vandertop. André Grotenhuis is iemand die als geen ander de endoscopie beheerst en hart heeft voor opleiden. Maar als ik toch iemand De beste moet noemen, dan is dat Eelco Hoving uit Groningen. Hij heeft een enorme kennis en kan zeer genuanceerd over zaken denken.’

Meer over 'De beste in zijn vak: neurochirurgen' vindt u hier.